in

Bam. Hier! Pak aan!

Ik was niet bepaald een weerbaar kind. Veel last heb daar overigens niet van gehad, voor zover ik het me kan herinneren. Ik weet dat mijn ouders er meer last van hadden. Anders hadden ze judo niet als mogelijke oplossing gekozen. Een logische gedachte, judo. Het gevolg van die beslissing was wel dat ik sindsdien een spuughekel aan judo heb en eigenlijk alles waartoe ik tegen mijn zin verplicht word.

Gebalde vuistDe paar keer dat ik graag weerbaar had willen zijn en ik het niet was waren niet leuk. Het schoolplein is keihard, zeker als je in conflictsituaties verandert in een standbeeld. Niet dat ik werd gepest, daar waren andere kinderen geschikter voor. In de basis kon ik met iedereen goed overweg. Behalve met de broertjes B. Maar die waren sowieso niet goed bij hun hoofd, vonden we allemaal.

Flash forward. 30 jaar later krijg ik een zoon en de zorgen. Vaders zien doorgaans dolgraag wat hen zelf niet is gelukt, wel lukken bij hun zoon. Althans, zo luidt het cliché. Maar wat mij betreft hoeft zoonlief helemaal geen rockgod te worden of Tour de France-winnaar. Mijn zoon en ik zijn elkaar niet.

Wat ik hem vooral gun is weerbaarheid. Zeker toen mijn vriendin en ik langzaam maar zeker ontdekten hoe gevoelig hij in veel situaties is, vreesde ik boven alles het mogelijke ontbreken van weerbaarheid. Later zal hij van die overgevoeligheid ongetwijfeld ook de mooie kanten gaan inzien en er voordeel van hebben, in de arena van het schoolplein is het zonder meer een achilleshiel.

Tot voor kort hadden we nog geen duidelijk beeld van zijn weerbaarheid. Tot voor kort. We vierden zijn eerste officiële verjaardagspartijtje op een kinderboerderij met skelterbaan en klauterkasteel. Je kent ze vast. Op woensdagmiddag is het daar net een schoolplein, maar dan met gekooide dieren.

Eerst daagde zoonlief wegens een territoriumconflictje twee oudere jongens uit. Toen deze verhaal kwamen halen, duwde hij onmiddellijk zijn petieterige borstkas bruusk vooruit en keek de een-kop-grotere-jongen (de langste van de twee) met vuurspuwende ogen aan. Daarna gaf hij de jongen een schop, gevolgd door een klap. Toen greep mijn vriendin in.

Terecht, al had ik het nog wel even aan willen zien. Sorry zeggen kon immers altijd nog. Maar deze vader glom van trots (voor de goede orde: ik keek daarbij ernstig en bezorgd op een pedagogisch-achtige manier). Zoonlief deed namelijk wat ik nooit durfde. Hij nam het risico van klappen krijgen.

Mijn vriendin en ik hadden de ‘je laten slaan of niet laten slaan’-discussie thuis al eens gevoerd. Slaan is geen oplossing, maar je laten slaan is dat ook niet. Soms zul je moeten laten zien dat je niet over je heen laat lopen. Dat kan op verschillende manieren, maar het is ongetwijfeld de inborst van de mannelijkheid opgestuwd door testosteron, die een gevecht prevaleert boven een dialoog.

Om dat te beteugelen is sport uitgevonden.

Die trap en die gebalde vuist lieten over zijn weerbaarheid weinig twijfel bestaan. Jongetjes zonder weerbaarheid denken alleen maar aan de trap en de gebalde vuist. Verder durven ze niet te gaan. Maar ze denken er wel degelijk aan en krijgen vervolgens klappen. Dat leed bleef hem bespaard.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Fashionable fair fashion: 10 tips

Even voorstellen: Tina