in

Lyrisch

Ken je dat, dat je luistert naar een verhaal van een vriendin/buurman/vage kennis en dat je dan ineens aan je kind moet denken. Gewoon, door een of ander onbenullig detail. En dat je dan automatisch een lach op je gezicht krijgt. En dan eigenlijk ook meteen over je kind wilt vertellen.
Heel lang en heel veel.

20130109-101901.jpg

Ik heb van die momenten dat ik echt overloop van geluk. Echt lyrisch kan zijn over mijn monsters. Dan verander ik in een grote roze, niet voor enig reden vatbaar zijnde moederliefdesgevoelswolk. Heerlijk. Ze zijn dan uiteraard de leukste, liefste, mooiste, grappigste, ontroerendste en meest getalenteerde (ze zijn tenslotte al 3 en bijna 1) kinderen óóit.

 

En na zo’n wolk breekt er weer een moment aan dat we bijvoorbeeld snel de deur uit moeten. Dochter begint te krijsen dat ze níet meegaat en Zoon smeert nog even snel pindakaas in zijn haar. En op mijn jurk. En wang. Ach, die momenten hebben ook weer een functie, denk ik dan. Balans. Je kunt niet lyrisch blijven.

Maar nu nog even wel. Lekker tegen jullie. Echt, ze zijn zo ontzettend…. Zucht.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

7 must-haves voor avontuurlijke hardlopers

Even voorstellen: Ellen