in

Crèchestress

Gastblog van Annelien Pol

CrechestressEerste dag zwangerschapsverlof. De derde snooze. In ontkenning van de stress die langzaam opkomt blijf ik nog heel even liggen. In gedachten verloopt de ochtend, tegen beter weten in, als een trein. En zit ik binnen een uur ontspannen op de bank te kijken naar de snijkunsten van de miracle blade op TelSell. Alleen de peuter nog even naar de crèche brengen.

Zo gaat het helaas nooit. Mevrouw is gelukkig al wel uit bed. Ze is op een kist voor haar raam gekropen en geeft commentaar op de vrachtauto die buiten de containers leegt. Haar haar is gehalveerd door knopen en opgedroogd snot en hangt vast in de houten luxaflex. Haar billen zijn verzakt tot haar knieën vanwege een verzadigde en overstroomde nachtluier.

Tijdens een afleidend ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’, verdoezel ik de penetrante piesgeur met veel zeep, kleed haar aan en bind de snotknoop bijeen tot een nonchalante staart. So far, so good. Dan de volgende hindernis: de trap aflopen. Hierbij moeten vandaag de mondharmonica, Koos Konijn, een gekleurd lintje en een wasbol mee. Geen enkel attribuut mag een moment worden losgelaten.

Beneden helpt de tv gelukkig een handje. Mieke is juist getransformeerd tot Mega Mindy en spreekt de boeven streng toe. “Wil je brood of een banaan?”, vraag ik haar. “Brood met aap”, krijg ik terug. De aap is van een etiket van beleg dat op is. Ik geef haar een banaan en thee en start de zoektocht naar de crèchetas: Nergens te vinden. Slofjes: van de planeet verdwenen. Reservekleertjes: nog in de was.

“Vieze handen…”, hoor ik haar murmelen. De banaan is inmiddels gepureerd. De puree zit op haar gezicht, haar, kleren, stoel en vloer. Ik probeer de schade weg te poetsen, maar dat wil ze zelf doen. Tijdens het handgemeen dat volgt verspreidt de puree zich verder en dieper in allerhande textiel.

Eenmaal in de auto hebben we nog tien minuten voor drie afslagen en twee stoplichten. De oerdrang om heel hard te gillen onderdruk ik met een educatief gesprekje. “En kabouter Plop woont in een… Paddenstoel! Heeel goed! En de paardjes slapen in de… Stal! Jaaaa!!”

Dan de laatste hindernis: met één hand het ontvoeringpreventieve klotehekje bij de crèche openen (met in de andere hand twee tassen, een jas, sjaal, knuffel en de autosleutel). We zijn te laat. Boze blikken vallen mij ten deel. Terug in de auto zie ik de thee vanuit de fles vrolijk in de autobekleding gutsen. Op m’n telefoon twee nieuwe berichten: “Geniet nog even lekker van de rust tijdens je verlof. Nu kan het nog!”

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Opgeven is geen optie

Love-running.nl en Content Collective: samen verder en harder lopen!