in

Superheld

IMG_3526‘Ik wil niet naar zwemles!’ Vincent (6) riep het al een week, als een mantra. Toen de zwemleraar hem vorige week tijdens de les meedeelde dat hij door mocht naar een volgend badje, moest hij huilen. Badje 3 was eng en stom. ‘Ik ga niet!’ deelde hij na afloop stellig mee. En daarmee was de kous voor hem af.

Een steen in de maag
Als mijn soms onzekere, maar wilskrachtige zoon iets niet wil, is het moeilijk hem anders te doen inzien. Instinctief wist ik echter: dit is een beslissend moment waarop ik echt voet bij stuk moest houden. Als ik nu zou toegeven en hem zou thuishouden of langer in badje 2 zou laten zwemmen, leerde ik hem dat je gewoon ergens mee kunt stoppen als het moeilijk wordt, dat angst een prima raadgever is.

Angst is een negatieve stem in je hoofd die je hart in je keel doet kloppen en een steen in je maag deponeert. Die stem is wel deel van je en je moet hem ook serieus nemen, maar er uiteindelijk niet naar luisteren. Hoe vertel je dit echter aan een zesjarige? Elke keer als hij zijn mantra herhaalde, zei ik dat hij het best eng mocht vinden, maar dat zwemles er gewoon bij hoort, net als school, en dat hij veel meer durfde dan hij zelf dacht. Rationeel begreep hij dit wel, maar overtuigd was hij nog steeds niet. De steen had zich in zijn maag vastgeklonken.

De zwemles
De dag van de les was aangebroken. ’s Ochtends herinnerde hij me er nog even aan: ‘Ik ga niet naar zwemles vanmiddag!’ Ik peinsde erover hoe ik dit zou aanpakken. Ik zou iets kunnen vertellen over de door hem zo bewonderde superhelden, die ook heus bang zijn, maar toch aan hun heldendaden beginnen. Of over dat stemmetje waar hij niet naar zou moeten luisteren.

Na schooltijd nam ik hem even rustig apart en vertelde over de superhelden en het stemmetje. Dat stemmetje hoorde hij niet, hij wist alleen dat zijn lichaam ‘Nee’ zei, een heel vervelend gevoel. En opeens wist ik wat de beloning was voor het overwinnen van je angst. Het is die opluchting, die trots, het gevoel dat je de wereld aankunt. Dus ik liet hem weten dat als hij het niet zou proberen, hij nog langer met dat vervelende gevoel zou blijven zitten. En hoe blij hij zou zijn als hij het wel deed, dat het dan meteen weg zou zijn. Hij dacht even na en zei toen: ‘Mama, ik ga het gewoon doen.’

Eenmaal in het zwembad mocht hij eerst even vanaf de rand kijken, rillend met zijn natte lijfje – in het water was het veel aangenamer. En daar ging hij. Plons. De rest van de les heeft hij in een haast euforische staat doorgebracht. Hij bleef maar duimpjes naar me opsteken, zo trots was hij. ‘Ik heb zo’n zin in de volgende les!’, zei hij na afloop. Ik knuffelde hem. ‘Nu heb ik mijn eigen kleine superheld.’

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Over conflicten, leren en houden van

Vrouwke