in

Pesten

PestenPesten is hot. Qua gespreksonderwerp dan. Na de geschokte reacties op de rouwadvertentie van Tim Ribberink volgden vele verhalen in de media, zoals dat van Arthur Japin in de Volkskrant en Marijn de Vries bij HP/De Tijd. En dan vandaag in het nieuws een vijftienjarig meisje uit Meppel dat voor de trein sprong en drie jaar geleden dit gedicht schreef:

Op mijn vorige school
Ben ik erg gepest
Ik was anders dan de andere, …
Anders dan de rest.

Ik weet niet waarom,
Het begon als een spel.
Het liep uit de hand
En eindigde voor mij in een hel.

Het ging drie jaar door,
En niet alleen schelden
Wat ik ook elke dag hoor.

Ik had er genoeg van,
Het zat me tot hier.
Nu ben ik daar weg,
met heel veel plezier.

Diep van binnen ben ik bang,
want straks herhaalt het zich weer,
dan voel ik die pijn weer,
en dat wil ik nooit meer.

Ik denk dat ik zonder twijfel kan stellen dat het dé angst is van iedere ouder: dat je kind wordt gepest, dat het pest, of dat het meeloopt met de rest. Als het om pesten gaat, is eigenlijk niets goed. Behalve het niet doen, maar daar lijkt de mens niet toe in staat. Arthur Japin zegt daarover: ‘Ik vind dat we een keer voor onszelf moeten toegeven dat pesten hoort bij het groepsproces: zodra je mensen bij elkaar plaatst, komt het op gang.’

Waarom, vraag ik me dan af. Waarom? Iedereen keurt het af, niemand zegt dat het goed of leuk is. Scholen stellen en masse pestprotocollen op, en toch gebeurt het dagelijks.

Het is ook míjn grote angst dat mijn kinderen vroeg of laat worden geconfronteerd met pesten. Afgelopen week kreeg mijn zoon een brief mee naar huis van een stagiaire Pedagogiek die onderzoek doet naar pesten. Een A4-tje met vijf vragen, zo ingevuld zou je zeggen. Maar ik kom niet eens voorbij de eerste vraag: Waaraan zal u bij uw kind kunnen merken als hij/zij gepest wordt?

Ik weet het niet. Natuurlijk: ik ken mijn kind, maar hoe vaak gebeurt het niet dat kinderen ten koste van alles verbergen dat ze worden gepest? Om Arthur Japin weer te citeren: ‘De gepeste zelf zal nooit iets zeggen, misschien bij hoge uitzondering. Je ouders zijn de aller, allerlaatsten aan wie je iets vertelt. Ze zijn de laatsten die nog in jou geloven. Je bent doodsbang dat zij het ook gaan zien, dat wat ze op de wereld hebben gezet er eigenlijk niet mag zijn.’

Mijn hart breekt als ik dit lees. Als ik eraan denk hoe alleen op de wereld je bent als gepest kind. Ik kan me dan alleen maar aansluiten bij de oproep aan ouders en kinderen: Stop Pesten!

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Naar school…

Middelbare schoolstress? Ik wel, mijn kind niet.