in

Burgertrut

 ‘Zo, iemand is haar wilde haren kwijt’, oordeelde de kennis van een kennis van een kennis die ik na jaren ergens tegenkwam. ‘En ik hoorde dat je naar Leidsche Rijn gaat verhuizen?’

2015-05-12 15.37.07Ik streek even door mijn korte haar, keek naar mijn Opel Astra met kinderstoel en dacht aan mijn Spartafiets met krat voorop. En ik wist: hier viel niets meer aan te redden. Ik besloot mezelf eens niet te verdedigen. Hij benoemde in twee zinnen namelijk wat ik zelf al wist: ik was officieel, en zeker in de ogen van de hippe medemens, een burgertrut.

De onderdrukte liefde voor Leen Bakker

Niet dat ik daar ineens in ben veranderd. Eigenlijk zit de liefde voor Leen Bakker in mijn bloed. Ik heb het alleen heel lang weten te onderdrukken. Door in een oud pandje in de stad te gaan wonen, festivals af te gaan en me te laten omringen door mensen van wie ik denk dat ze écht hip zijn (hoewel die vast stiekem ontbijten bij IKEA). Ik verzette me mijn hele jong volwassen leven uit alle macht tegen burgerlijke dingen als keukenrol en een gezinsauto. Tot ik een gezin werd en keukenrol me best wel goed uitkwam. En een Opel Astra zo lekker handig bleek bij het vervoeren van kind en buggy. Moeder worden bleek de eerste stap van mijn coming out. En daarna ging het snel.

2015-05-01 12.59.01De laatste stap zette ik vorige maand, door te verhuizen naar De Vinex. Toegegeven: dat was meer een sprong dan een stap. En die had, zeker mentaal, ook een flinke aanloop nodig. Maar na honderd dure, kleine huizen in de stad te hebben bekeken, wisten we dat we dat niet gingen (of eigenlijk: konden) betalen. Dus werd het een huis in een dorp versus nieuwbouw in randje stad, dat laatste met treinverbinding, energielabel A, tuin, dikke muren, park, brouwerij, stadsstrand, speeltuin en scholen om de hoek. We lieten het laatste restje verzet varen en wapperden de witte vlag. Ik kwam uit de kast. En ging van ‘gewoon burgerlijk’ meteen door naar het hokje Vinexvrouwtje.

Uit de kast, in het hokje

En ik moet zeggen: ik zit er lekker. In mijn hokje. Van 125 vierkante meter met tuin. Mijn zoontje doet vogelgeluiden na. Ik heb mijn portie vitamine D voor 2015 al te pakken. Ik kan acht kilometer rennen zonder stoplichten tegen te komen. Op de fiets naar de landwinkel en te voet naar Kruidvat. De buren zeggen ‘hoi’ en ‘welkom’, maar ik hoor ze niet hoesten ’s nachts. En we hebben al zeker vijf keer gebarbecued.

Als ik de cursus ‘schijt hebben aan andermans meningen’ binnenkort heb afgerond, ga ik echt keihard genieten van mijn burgerleven.

En kaartjes bestellen voor Guus Meeuwis (of een trui bij Miss Etam kopen).

(Dit blog verscheen eerder op www.huisjezoontjefeestje.nl)

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Leren lezen

Opvoedcoach