in

Wanneer gaat de baby weg?

grotebroerOns tweede kindje kwam eraan! Zoiets is altijd bijzonder. Hoe zou ze verschillen van ons oudste kind? Hoe is het weer een baby in huis te hebben? Hoe zou ze eruit zien? Maar ook: hoe zou de oudste erop reageren? Het was voornamelijk die laatste vraag die ik mezelf het vaakst stelde.

‘Ik wil geen baby…

Voordat ons dochtertje er was, hadden we het al meerdere malen gezien: kinderen die het niks vonden dat ze een broertje of zusje kregen (‘wanneer gaat de baby weer weg?’). Natuurlijk, het ligt vooral aan het karakter van het kind en jaloezie hoort er grotendeels bij. Toch merkten we dat veel (maar niet alle) boekjes en peuterfilmpjes over babyzusjes en –broertjes beloofden dat er een leuk speelmaatje op komst was dat -als het huilde- gewoon in de box kon. Bang dat wij een te rooskleurig beeld voor ons zoontje zouden scheppen, sloegen wij wellicht de andere kant op door: ‘een baby huilt wel veel, en papa en mama zijn dan veel met de baby bezig en dan moet jij meer zelf spelen’. We vonden ons zoontje wel het type om jaloers te worden, dus probeerden we alles om dat in elk geval beperkt te houden. ‘Maar jij bent dan wel Grote Broer’, zeiden we nog wel, om het toch een beetje leuk te houden. Toen mijn vrouw hoogzwanger was, zag hij bevreesd uit naar dat komende krijsmonster. ‘Ik wil geen baby…’ miemelde hij treurig.

En toen was de baby er.

Kraamtijd
Als een gek stormde Grote Broer de trap op: ‘ik wil de baby zien!!!’ In de kamer werd hij de vertedering zelve. Zijn vuur sloeg om in rust. Hij bekeek de nieuwe zus en aaide haar voorzichtig, gaf haar kusjes en sprak ‘koediekoedie’. De hele kraamtijd bleef hij mierzoetlief voor zijn kleine zusje. Hij was Grote Broer en vertelde het iedereen die hij zag. Jaloers was hij dus zeker niet, en dít hadden we zeker niet verwacht.

Maar er was ook kraamvisite, veel drukte, minder tijd voor hem. Hij was wilder dan anders en vroeg veel meer aandacht. En hij was de eerste weken ook moe – doodmoe van al de drukte. Gelukkig hadden we maar liefst twee kraamhulpen (een ervan stagiair). Als mijn vrouw lag te slapen en ik aan het werk was (of me gewoon even terugtrok), ontpopten de hulpen zich als ware nanny’s. Gelukkig kon Karel het prima met ze vinden en kreeg hij zo ook de hoognodige aandacht. Toch begrepen we dat hij ook genoeg aandacht van zijn moeder moest krijgen – op die momenten kon ik de nieuwe larf even lekker verzorgen en beknuffelen.

En daarna
Tot nu toe is Grote Broer nog steeds lief voor zijn zusje. Hij is behoorlijk berustend als het gaat om het gekrijs (en haar volume is ronduit wonderbaarlijk), bijvoorbeeld als hij Sesamstraat kijkt. ‘Mama, ik kan het niet zo goed verstaan’, zegt hij dan op de manier van een analyticus, niet van een dreinend kind. Ook probeert hij vaak mee te denken wat er mis is: misschien wil ze melk of heeft ze een gevulde luier of wil ze slapen. Hij speelt rollenspellen waarin hij baby is en ik mama (compleet met borstvoeding) of vice versa, en soms heeft hij baby’s in zijn buik. Nog steeds heeft hij er wel moeite mee als wij er niet voor hem kunnen zijn, maar nooit projecteert hij dat op zijn zusje – zij is nooit de boosdoener.

So far so good. Maar wat als ze gaat kruipen? Als ze grijphandjes krijgt? Als ze zich (onbewust) gaat bemoeien met het speelgoed van haar Grote Broer? Wordt hij straks nog jaloers? Gaan ze ruzie krijgen, gaan ze heerlijk samen spelen, of wordt het een mix van beide? Tja, dát is juist zo leuk aan het hebben van kinderen: je weet nooit wat er gaat gebeuren, en steeds opnieuw word je weer verrast. Het is net een spannend boek.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

De schaamte voorbij

Waarom een hamster dankbaarder is dan een peuter