in

Zorgenkind

Ons zorgenkind heeft rood haar, vier poten en een staart. Twee weken geleden was er nog niets aan de hand. Om half zes roepen om eten. Naar buiten, naar binnen. Zonnen op de vensterbank. Naar buiten, potje knokken, naar binnen, rondje snorren.

Maar tegenwoordig ligt hij op de vloer als een bang oud opaatje. Vergeet na een paar hapjes verder te eten. Plast soms op de bak en soms er naast. Deze ellende komt door iets in zijn hoofd. Het eindigt op ‘itus’ en dat is het beste nieuws dat we konden krijgen, zei de arts. Want een ontsteking, die kun je behandelen. Ook in de hersenen. Het duurt lang, maar het komt weer goed.

Dus hebben wij geen zorgenkind maar een zorgenkat. Dat betekent: het eerste grote verdriet in het kinderleven van onze Seb. De eerste gebroken nacht van Irma, mijn partner, die zelf geen kleine kinderen heeft gehad. De eerste keer dat wij samen tegenslag meemaken en aangaan, sinds we samen wonen. Goede tijden, slechte tijden. We zijn een gezin in de groei.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

In de ban van Brom: een dag uit het leven van een vertelbeer

Moeder worden, hoe eigenlijk?