in

Superheld of hamerman

HamerIk keek naar een special over ‘Tijd van je leven‘, een documentaire van Michiel van Erp. Ik zag een tafel vol zwijgzame tieners en guitige tieners, tieners die wilden en tieners die twijfelden over alles en nog wat. Sommigen zaten bekneld in de realiteit, anderen in de onmogelijkheid van hun dromen.

Toen dacht ik aan mijn eigen kinderdromen. Het waren er maar weinig. Dagdromen ja, die waren er in overvloed. Maar geen levensomvattende dromen, die waren schaars. Tegen de tijd dat ik tiener was, waren die paar die er nog waren weggespoeld door de angst een volwassen leven aan te moeten gaan. Een droom bleef: ik wilde langer kind blijven.

Niets om dramatisch over te doen, ik leefde vooral in de dag. Daar was het prima toeven. Bovendien was er altijd nog de overtuiging dat alles wel goed zou komen. Een dagboek om erover te dromen had ik niet. Ik gebruikte de opslagruimte in mijn hoofd. Een verhaal dat op papier staat heeft iets definitiefs. In je hoofd kan het nog groeien en gekke dingen gaan doen. Dat vond ik veel interessanter. Dat vind ik nog steeds, overigens.

Lieflijk opgefleurd
Op de tafel in de woonkamer lag een vriendenboekje. Van M., een meisje uit de groep van zoonlief. Het vriendenboekje is de voorloper van het dagboek, met dat verschil dat je een vriendenboekje wel mag lezen als het op tafel ligt en een dagboek niet. De eerste twee pagina’s waren onleesbaar. M. is Pools.

Vriendenboekjes hebben een hoog ‘och wat schattig’-gehalte. Ik bladerde door het boekje en las talloze kinderwensen. En dromen. Lieflijk opgefleurd met stickers en krabbeltjes. Hoe aandoenlijk. Als je nauwelijks besef hebt van de werkelijkheid kan alles nog, las ik in de kleine lettertjes. In het vriendenboekje zijn papa’s nog beste vrienden en mama’s nog beste vriendinnen. Aandoenlijk, inderdaad.

Speelgoeddokter
Kleuters kunnen zich nog hartstochtelijk wentelen in hun wensen en dromen. Het zijn minimensjes die gerust nog speelgoeddokter kunnen worden. Of tijgertemmer. Of superheld. Of dierendokter. Of hamerman, want dat is papa ook. Of groot en sterk zijn, alsof je daar iets aan hebt in een dienstverlenende functie. Op z’n minst kunnen ze er nog over dromen.

Zoonlief en zijn klasgenootjes zitten in het laatste moment van hun leven dat ze nog echt zichzelf kunnen zijn, omdat ze niets anders kunnen zijn. Laat ze dat zolang mogelijk zijn. Ze hoeven niet te doen alsof en hamerman kunnen ze altijd nog worden.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Weg met moddervrees! Acht tips.

De wereld en wij