in

Kanjers

KanjerpettenAfgelopen maandag was ik in het Noordhollandse Spanbroek voor een reportage over Kanjertrainingen op een basisschool. Op zondagavond was ik al afgereisd naar Heerhugowaard, omdat het schier onmogelijk zou zijn om op maandagochtend om stipt half negen in een gehucht op 170 kilometer afstand van mijn woonplaats te komen. In de spits.

Enfin, ik sliep bij schoonmoeders en moest mijn kinderen dus een nacht en ochtend missen. Is te overzien. Wat wel vreemd was, is dat ik een hele maandag op een basisschool heb rondgelopen waar ik niets te zoeken had, behalve dan dat ik voor een artikel een inkijkje kreeg in de wereld van de Kanjertrainingen.

Een fascinerend inkijkje, kan ik wel zeggen. In totaal ben ik in vijf groepen gaan kijken naar verschillende oefeningen waarmee kinderen zichzelf (beter) leren kennen, voldoende (zelf)vertrouwen krijgen, weten hoe (groeps)gedrag werkt en daar ook naar kunnen handelen. Een mooie methode, confronterend maar eerlijk en het maakt kinderen sterker en weerbaarder. Ik hoor van leerkrachten hoe kinderen opbloeien bij positief gedrag en ik zie hoe ze groeien van complimenten en goede gevoelens. Maar ik zie ook uiterst onzekere kinderen, ondanks de goedbedoelde pogingen van de leerkracht om het kind moed in te praten. Kanjers zijn het, stuk voor stuk.

Met gemengde gevoelens keer ik huiswaarts. Wat is het goed dat er zulke methoden zijn om kinderen te helpen bij hun sociaal-emotionele ontwikkeling en pesten tegen te gaan. Ik vind het een voorrecht dat ik mocht zien wat het met kinderen doet. Maar ik realiseer me ook weer hoe verdomde moeilijk het is: opgroeien, jong zijn, weten wie je bent, wat je wilt en wat je kunt, je plek veroveren. En hoe verdomde moeilijk het is voor volwassenen (leerkrachten en ouders) om kinderen daar écht bij te helpen.

Natuurlijk, ik doe mijn uiterste best om mijn kinderen te begeleiden op hun weg naar sterke, zelfverzekerde en sociale volwassenen. Maar de moed zakt me ook in de schoenen als ik bedenk hoe weinig ik daadwerkelijk voor ze kan doen.

Nou ja. Ik geef ze ’s middags een extra dikke knuffel als ik ze ophaal op de bso. Kanjers van me.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Dan maar dik

Logistieke Rampdag