in

Koudwatervrees

Rand zwembad fingerprint lichte kleuren‘Hi Joost en Eva, ik ga met mijn zoon een nachtje naar een hotel met een zwembad en mijn zoon zou het leuk vinden als Boris meegaat. Alles is al betaald.’ Er zijn ogenschijnlijk geen drempels, behalve dan de hobbels in mijn hoofd. De mail van de vader van een vriendje van Boris (9) maakt me niet blij. Het hotel ligt op drie uur rijden, we vieren de verjaardag van zijn zusje en het woord zwembad alleen al geeft me de kriebels.

Ik wil direct nee zeggen, maar overleg voor de zekerheid met man J. ‘Oh, dat gaan we niet doen hoor.’ En hij noemt dezelfde redenen op. We zijn beide geen fan van de vader die probeerde Boris uit de klas van zijn zoon – tevens beste vriend – te weren. Ze hadden een oogje op hetzelfde meisje en zijn zoon kende haar al zo lang. Geen halszaak, maar ook niet bepaald een voedingsbodem voor een gezellige relatie. ‘Hij wil gewoon niet zelf met hem zwemmen,’ zeg ik tegen man J. Het is geen argument en een beetje vals, maar ik wapen mezelf vast tegen tranen die ongetwijfeld gaan komen.

Boris weet van dit alles niks natuurlijk. Boris weet überhaupt nog niks van het idee, maar ik moet het hem wel vertellen. Het laatste dat ik wil is dat het vriendje het hem op school vertelt. Drie dagen schuif ik het voor me uit en dan loop ik manmoedig zijn kamer binnen. ‘Ik ga je  iets vertellen en je mag niet boos op me worden.’ Nou, dat begint gelijk al supervolwassen.

Ik leg Boris uit dat hij niet mee mag met zijn beste vriend. Terwijl ik een knullige monoloog afsteek, zie ik de tranen opwellen in zijn ogen. Hij wordt boos: ‘Het is mijn beste vriend en jullie denken maar dat jullie moeten bepalen wat goed voor me is.’ Ik knik, zeg sorry, aai hem over zijn hoofd – knuffelen is niet aan de orde – en stuur als laatste redmiddel man J. naar boven.

Ik heb een knoop in mijn maag. Wat een stuk vreten zeg, die vader. Mij een beetje opzadelen met zo’n oneerlijk verzoek. Het helpt niks en terwijl ik aan de ene kant steeds bozer word, realiseer ik me ook dat dit onmachtige gevoel heus niet alleen veroorzaakt wordt door de vader. De zekerheid dat ze ‘s nachts veilig in hun eigen bedjes liggen, begint te wankelen. Het echte loslaten borstcrawlt ons rap tegemoet. Misschien vind ik dat nog wel het lastigste.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Herinnert u zich deze nog? De Spaarweek van de Rabo?

Carnaval in ‘t Noorden