in

Hoe overleef ik het post-dutje-tijdperk?

“Ik hoef niet te slapen.”

Mijn zoon van twee kijkt me bloedserieus aan terwijl hij die woorden uitspreekt. Legendarische woorden die het eind van een prachtig tijdperk aankondigen.

Ik weet niet wat ik eerst moet voelen: onmacht, ongeloof of puur verdriet. Ik had dit niet zien aankomen. Nog niet.
Maar als ik mijn peuter een poging tot koprollen zie doen in zijn bed, weet ik dat het menens is. Mijn zoon gaat geen middagdutje doen. Hij wil spelen. Met mij. De he-le mid-dag.

En dus kleuren we wat. Mijn zoon rijdt zijn complete autocollectie zo’n tachtig keer de speelgoedgarage in en uit. We eten brood. En fruit. We fietsen naar de supermarkt. En weer terug. Zoon bakt een taart. En ik proef. Zoon kookt soep. En ik proef. Zoon voorziet zijn knuffels van pleisters. Ik stofzuig. Zoon eet een rijstwafel. Ik stofzuig nog een keer.

En zo is het al snel drie uur.

Inschattingsfoutje

Drie uur. Dat was dus tot gisteren het tijdstip waarop mijn zoon weer wakker werd. En het kleur-, parkeer-, eet-, koop-, kijk- en kookprogramma pas begon. Ik ben een beetje door het animatie-aanbod heen en besluit dat we gezellig gaan fietsen. Naar de kaasboerderij ofzo. Lekker buiten, met een kleine vreterij in het vooruitzicht.

Inschattingsfoutje. De vermoeidheid had ik moeten opmerken toen ik mijn zoon voor vertrek zijn ogen uit zijn kassen zag wrijven en twee keer van zijn loopauto zag glijden. Maar dat ontdek ik pas als hij midden in de boerderijwinkel op de grond gaat liggen huilen. Iets dat gelukkig tijdelijk op te lossen is met een plak kaas en dat me stiekem hoop geeft op herstel van het dutjestijdperk.

Speen erin

Bij thuiskomst besluit ik uit pure recalcitrantie alles te doen wat het consultatiebureau verboden heeft. Ik parkeer mijn zoon voor de tv met een speen en een knuffel. En terwijl ik eten kook zie ik hem al zijn verzet staken en toegeven aan het wonderschone fenomeen dutje. Hij ontwaakt als ik het eten op tafel zet. En is vervolgens weer fit genoeg voor een actief avondprogramma. Dat mijn vriend en ik met alle liefde en ons laatste restje energie verzorgen.

Als hij die avond in bed ligt, en ik mijn zwangere kont in de bank parkeer, besluit ik één ding: morgen slaapt hij gewoon weer na de lunch. Hij heeft zijn slaapje nog keihard nodig.

Of beter gezegd: ik kan nog lang niet zonder zijn dutje.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Wat je moeder vindt…

Compulsief