in

Ouder 2.0

Tissues‘Wat is dat, cremeren?’, vraagt mijn dochter. Daar sta ik dan, met de rouwkaart van mijn oma in mijn hand. Hoe leg ik dat uit aan mijn kinderen van zeven en vijf, zonder dat het een horrorverhaal wordt? Gelukkig hoef ik dat niet alleen te bedenken en zijn er op internet vele ouders te vinden die daarover willen meedenken.

Afgelopen week is mijn oma overleden, op 92-jarige leeftijd. Ze was er zelf klaar voor en met haar overlijden ging voor haar een wens in vervulling. Toch blijft het moeilijk, niet alleen omdat ik nu volledig opa- en omaloos ben. Hoe vertel ik mijn kinderen dat een van hun superoma’s (want zo noemen we de overgrootouders) is overleden? Hoe bereid ik ze voor op de afscheidsdienst in de kerk en de crematie?

Persoonlijk ben ik er graag open en eerlijk over, zonder ze te belasten met allerlei minder relevante details. Leven en dood zijn twee (voor kinderen vrij abstracte) concepten die er nu eenmaal bij horen. De afgelopen twee weken heb ik dan ook veel gepraat over dood, afscheid, lichaam en ziel. En cremeren dus.

Op dit blog is eerder geschreven over overleden oma’s en opa’s, door Mirjam en Johan. Hartverwarmend waren ook de reacties toen ik op Twitter schreef: ‘Ik vind cremeren toch een lastig concept om uit te leggen aan kinderen. Iemand tips? #OudersOnderling’. Met (relatief) onbekende mensen deelde ik ervaringen en ideeën over doodgaan, begraven, verbranden en geloof. De beste tip was wel een uitzending van Het Klokhuis, over het begraven of cremeren van huisdieren. Integer gemaakt, eerlijk en verhelderend.

Lang leve internet. Ik heb de aflevering samen met mijn kinderen gekeken en erover gepraat. Als ze dat wilden, want soms werd het ze te veel. Dan wilden ze het er even niet meer over hebben. Daarmee werd het afscheid van mijn oma niet alleen een uitdaging voor mijzelf, ik moest ook mijn ouderlijke vermogens aanspreken om mijn kinderen te begeleiden.

Verdriet mag er zijn en je kunt er altijd over praten als je dat wilt, dat was de belangrijkste boodschap naar mijn kinderen toe. Het afscheid afgelopen donderdag was mooi, alle acht achterkleinkinderen speelden een belangrijke rol: ze staken kaarsjes aan in de kerk en legden rode rozen. Ze mochten zelfs met stiften tekeningen maken op de kist. Ik hield het niet droog.

Gisteravond kwam mijn zoon moeilijk in slaap, later vond ik hem in bed met de foto van superoma naast zich. Ik schoot weer vol. Het verwerken van het verdriet heeft duidelijk ook tijd nodig. En die nemen we er dan ook maar voor.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

De blik & de band tussen ouder en kind

Klopt niet