in

Klopt niet

beebHet klopt gewoon niet

Tevergeefs wacht ik op het moment dat iemand me gerust stelt

Maar dat moment komt niet

Niet nu in ieder geval

Misschien wel nooit

Ik wil je niet kwijt

Ik wil je ontmoeten, zien, voelen, voeden, knuffelen, zien opgroeien – net als je zussen.

Het klopt gewoon niet.

Twaalf weken zwanger en wat op een standaardecho voor de combinatietest leek, eindigde in een onverwachte mededeling van de echodame: “Ik zie iets geks aan het profiel van de baby. Een te kleine onderkaak.” Ze kijkt nog eens. En nog eens. “Ik bel met het ziekenhuis voor advies. Kom anders volgende week terug, dan kijkt mijn collega nog een keer.”

Kleine kaak

Met een knoop in mijn maag fiets naar huis. Het markeert het startpunt van een medische malle molen die acht weken zou duren. Want ook de week erop was de onderkaak te klein. Veel te klein. Op naar de VU, waar hetzelfde feit nogmaals geconstateerd werd. Een te kleine onderkaak; wat betekent dat? Misschien niets, misschien heel veel. “Google maar niet te veel”, is het goed bedoelde advies van de gynaecoloog. Natuurlijk googelen we wél, op de medische term ‘micrognathie’ dat we op het verslag zien staan. Een wereld van ellende, verpakt in exotische benamingen, ontvouwt zich op ons beeldscherm. Pierre Robin sequentie, Stickler Syndroom, schisis, open gehemelte, ademhalingsstoornis…

Trappelvoetjes

Ze tappen vruchtwater af, doen echo na echo, laten de bollebozen van de afdeling klinische genetica nóg meer mogelijke doemscenario’s over ons uitstrooien, beginnen met een vier weken durend dna-onderzoek. We ondergaan het gelaten. Af en toe een jankbui. Veel gesprekken op de bank. Sluimerend verdriet dat een zorgeloze zwangerschap er dit keer niet in lijkt te zitten. Maar het dagelijks leven draait door, er lopen/rennen/gillen twee meiden van 4 en 6 door het huis, zich van geen onrust bewust. Dénken wij, want die avond vraagt mijn oudste dochter ‘of de baby wel gaat lukken’. “Ik weet het niet schat, ik hoop het echt”, antwoord ik in alle eerlijkheid.

Die nacht vullen gekke negatieve gedachten mijn hoofd. Oneerlijk, waarom wij, hadden we het nou maar bij twee gelaten… De ochtend na een slapeloze piekernacht voel ik voor het eerst trappelvoetjes van binnen.

Scenario’s

Het is bijzonder wat tijd doet. En hoe ons best case scenario opschuift van ‘ze hebben het vast verkeerd gezien’ naar ‘een kind met een gek kinnetje en een open gehemelte’. En gek genoeg heeft al dit gedoe niet alleen slechte kanten. Het is mijn meest bewuste zwangerschap tot nu toe. Het bevestigt dat het fundament onder de relatie met mijn man rotsvast is, maakt me diep dankbaar voor de twee gezonde kinderen die ik al in mijn leven heb. En vreemd of niet, we hebben er wel vertrouwen in. Welke uitkomst en welke beslissing dan ook: wij kunnen dit dragen.

Gelukt

De twintig weken echo laat een beter beeld zien dan we op hadden durven hopen: onze derde dochter heeft een kleine onderkaak (die overigens wel flink gegroeid is!), maar verder zijn er geen zichtbare ‘defecten’. Een week later – vijf weken na de punctie – zit ik op de fiets richting het schoolplein als de VU belt. Niets gevonden. Gezond kind. Van opluchting barst ik in tranen uit. Voorbijgangers kijken ongemakkelijk, maar laten me gelukkig met rust. Wat ik al weken voel, durf ik nu voor het eerst hardop te zeggen: dit kindje gaat er gewoon komen.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Ouder 2.0

Het is niet wat je doet, maar wie je bent