in

Rommelig Leven #2: Zielig

Mijn zoon, het heerlijkste mannetje ter wereld, had laatst een woedeaanval van formaat in het bijzijn van een groep vrienden. Toen de orde weer hersteld was, werd ik goedbedoeld over mijn rug geaaid door iemand die ik al lang niet meer had gezien. Vol begrip vroeg ze: ‘Heeft hij nog erg last van de scheiding?’ ‘Nee, hij is gewoon strontvervelend, is die van jou dat nooit?’ had ik willen zeggen, maar iets weerhield me.

Ik ben een alleenstaande moeder met jonge kinderen en ik heb een drukke baan. Dat is zielig. De vrolijkheid die ik toon, is waarschijnlijk een overlevingsmechanisme. Om mezelf ervan te overtuigen dat ik net zo hard van het leven geniet als al die mensen die niet over de rand van deze vreselijke afgrond zijn gekukeld. Dat is het gevoel dat mij regelmatig bekruipt als ik mezelf gespiegeld zie in de blikken van de meer ‘geslaagde’ mens. En mijn kinderen, de arme schatten, zijn op een vreselijke manier de dupe van dit drama.

Het is natuurlijk helemaal waar dat wanneer je een relatie beëindigt, zoals Kate Roiphe zo mooi schrijft ‘er zich een kleine begrafenis in je achterhoofd voltrekt’. Het is een levensgebeurtenis van grote omvang- met alle praktische en emotionele consequenties die daarbij horen. Er zijn dagen geweest dat ik vloekte bij de gedachte dat ik dit elke dag allemaal alleen moest gaan doen. We hebben met z’n drieën zwaar weer moeten doorstaan, met alle verdriet, driftbuien, slapeloze nachten en uitputtingsverschijnselen die daarbij horen. Maar na anderhalf jaar is die storm gaan liggen, de lucht is open gebroken en de scheiding als onderwerp is steeds minder interessant. Dit is ons leven. Maar we passen niet meer in het plaatje, en dat schuurt.

Dat ik nog steeds een grote mate van levenslust ervaar, is voor sommige mensen soms onvoorstelbaar. (Het was misschien geruststellender geweest als ik een verbitterd, uitgeput voorkomen had gehad.) ‘Ach god, ben je nou ook nog verkouden?’ vroeg laatst iemand. Het slachtoffer in mij riep luid ‘Hoera’, maar ik was eigenlijk verbijsterd. Alsof er na een scheiding niets anders overblijft dan hel en verdoemenis, waarbij al het overig menselijk lijden een opeenstapeling van onrecht is.

Maar eerlijk gezegd heb ik het leven zelden zo interessant gevonden als nu. De scheiding heeft het contact met de mensen om mij heen verdiept, de confrontatie met het alleen-zijn heeft tot memorabele inzichten geleid, de weg ligt opnieuw open. Dat is opwindend en leidt soms zelfs tot vervoering. Het is natuurlijk de vraag hoe deze opwinding zich verhoudt tot de diepgang van een 20-jarige relatie. Maar aangezien ik daar geen verstand van heb, rest me weinig anders dan in mijn handjes knijpen met wat ik wel heb en wat ik niet meer nodig heb: een partner die mij volmaakt moet maken. De comfortabele deken van het perfecte plaatje is niet de enige weg naar geluk (en het is in ieder geval niet de mijne).

Het inzicht dat ik helemaal niet zielig ben, kwam een tijdje geleden tot me als een soort openbaring, toen ik na een bijzonder mooie avond wakker werd in het bed van een oprecht leuke man. Zielig voor de kinderen? Die waren uit logeren. En dat vonden ze leuk.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Papa en mama, ik breek de klaag-lans voor jullie!

Echte moeders