in

Het beste voor Walter

Het beste voor WouterMijn dochter had een dansvoorstelling op school. Nou ja, eigenlijk was het de laatste les van ‘dansante vorming’, zoals ze dat zelf zo mooi zegt. Om kwart over tien op een maandagochtend (jawel, en dat onaangekondigd!) zat ik dus op een plastic stoel in de aula naar iets meer dan dertig huppelende kinderen te kijken. Half in slaap te sukkelen, totdat een jongetje mijn aandacht trok.

En hij had niet alleen míjn aandacht. Na het tweede dansje moesten alle kinderen een mooie pose aannemen – “voor de foto” – en dat deden ze allemaal braaf. Behalve één jongen, die zich theatraal op de grond liet vallen. De dansjuf zei met een stem zoals alleen balletjuffen die kunnen hebben dat het heel jammer was dat hij dat deed. ‘Iedereen staat nu mooi voor de foto en jij ligt daar op de grond. Echt héél jammer.’ De jongen keek verbaasd om zich heen, hij had niet door dat ze het tegen hem had.

Bij de dansjes die volgden begon hij steeds vaker de boel te versjteren. Liet zich geregeld op de grond vallen, stak zijn tong uit bij bepaalde moves en duwde de andere kinderen opzij. De reguliere juf greep in en nam hem af en toe apart om hem daarna weer subtiel in de groep te brengen. Ik zag vrij snel wat er aan de hand was. Deze jongen wílde niet klieren, hij kon niet anders. Alle prikkels, van de muziek, dansende kinderen, kijkende ouders en een juf die van alles van hem wil; hij kon de situatie niet aan. Kortsluiting in zijn hoofd, met als gevolg: onaangepast gedrag.

Ik leefde ontzettend met hem mee. De arme jongen kon niet meekomen met het onderwijs en de regels zoals wij die hebben bedacht en in plaats dat te begrijpen werd hij nu publiekelijk aangesproken op zijn gedrag, terwijl hij er geen weet van had wat hij verkeerd deed.

’s Avonds aan tafel bespraken we de voorstelling, aan de hand van de foto’s die ik had gemaakt. Wie is die jongen, vroeg ik mijn dochter. ‘Dat is Walter’, zei ze. ‘Hij is mijn loopmaatje, hij is verliefd op me en gaat na de zomer naar een andere school.’ Zie je wel, was mijn eerste gedachte. Hij past hier niet. Wat heerlijk, was mijn tweede gedachte. Wat heerlijk dat hij naar een school gaat waar ze hem begrijpen. Zodat hij niet meer hoeft te horen wat hij allemaal verkeerd doet, maar dat mensen snappen waar het vandaan komt. Dat hij niet bewust probeert de boel te versjteren. Dat is het beste voor Walter.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Echte moeders

De leeuwin in mij