in

Fotomodel in de dop? (De Tjam-tjams II)

Femke jpgWitte vloer, kleurrijk meisje. Amsterdam, op een zaterdag ergens halverwege februari. Bijzonder vond ze het, dat ze naar de hoofdstad van Nederland mocht. En dat zij daar in de belangstelling zou staan. Alleen zij. Ze geniet ervan met volle teugen. En ik kijk trots toe. Wat doet ze het goed, leuk en enthousiast!

Hoe zijn we hier terechtgekomen?
Herinnert u zich de Tjam-tjams nog? Het zijn dochters imaginaire vriendjes, ik schreef er eerder al een verhaaltje over op dit weblog. Een stukje waar ik veel reacties op kreeg en af en toe aan refereerde als dochter weer iets bijzonders had bedacht en ik dat via Facebook of Twitter dacht te moeten melden. Gewoon, omdat ik het zelf ook een leuk stukje vind.

En toen kwam er eind vorig jaar een oproepje te staan in de Facebook-groep van OudersOnderling. Of er misschien mensen waren met ervaringen met imaginaire vriendjes bij kinderen. Een journaliste wilde daar graag een stuk over schrijven. Na ampel beraad met vrouw en – vooral – dochter, besloot ik mijn stukje in te zenden.

De journaliste reageerde enthousiast en vroeg of ze dochter over de Tjam-tjams mocht interviewen – er zou ook een fotosessie bij zitten en het artikel zou in Psychologie Magazine komen te staan. Daarop reageerde dochter weer enthousiast.

De mevrouw van het blad kwam langs. Femke vertelde haar verhaal in geuren en kleuren en fantaseerde er ter plekke volgens ons van alles bij, maar de strekking van haar woorden klopt. Geweldig om haar zo te zien stralen en haar te horen vertellen. Dat kan ze normaal honderduit, in bekend gezelschap. Anders wordt het als er onbekenden zijn, dan is ze een kat-uit-de-boom-kijkster. Maar de interviewster van dienst weet precies hoe ze haar moet ‘aanpakken’. Complimenten voor mijn collega!

Op de foto
En dan moest het hoogtepunt nog komen. Samen rijden we naar Amsterdam, want voor de foto’s is een speciale studioruimte afgehuurd. Dochter ziet het helemaal zitten, samen met pa naar de grote stad. Onderweg eten we bij een tankstation een croissantje. En dan zien we de vliegtuigen van Schiphol overvliegen, hoge gebouwen opdoemen in de verte en het wordt drukker. Ja, nu vindt pa het ook spannend, want zo vaak komt hij ook niet in rommelig en druk Amsterdam. Hoe zat dat ook alweer met die regels over trams, die hij ooit leerde bij de theorieles (in Oost-Groningen zijn al jaren geen trams meer en ook in Twente – waar hij nu woont – rijden deze vehikels niet rond)?

Afijn, we overleefden de rit; vonden zelfs relatief snel een parkeerplaats – hielpen en passant nog een Frans stel (en Français) met het hanteren van de parkeermeter – en gingen op weg naar de studio. Die bleek gevestigd in een mooi, oud pand in het centrum. Tijdens het maken van de afspraak was al verteld dat de ruimte speciaal gekozen was vanwege het mooie licht. Dat was geen leugen! Mooie, grote ramen zorgden voor prachtig zonlicht in deze ruimte op de eerste verdieping. Een ruimte met een witgeschilderde houten vloer, die voor een mooie sfeer zorgde. En de kleurrijke outfit die Femke aanhad mooi illustreerde.

In allerlei posities werd ze gefotografeerd, iets waar ze het nu nog steeds over heeft. Leuk dat ze het vond! Fotomodel in de dop? We zullen zien. Wij zijn in ieder geval beretrots op het resultaat!

Maar: Zou jij hetzelfde doen als wij en je zoon/dochter voor zo’n verhaal (met foto) opgeven?
Want tegenwoordig is dat natuurlijk wel een thema. Wij zijn zelf heel open in dit soort dingen. Of onze zoon en dochter dat straks leuk blijven vinden, is natuurlijk de vraag. Wij plaatsen foto’s, quotes en opvallende voorvallen rustig op Facebook; niet alles, wel veel. Ik heb zoon en dochter zelfs al een twitter-account gegeven.
Mijn dochter was zelf heel enthousiast toen ik haar vroeg of ze over haar vriendjes wilde vertellen en ze wil wel vaker meedoen aan fotosessies. En dan rijst natuurlijk de vraag of ik dat erg zou vinden? Ik denk het niet. Ook niet voor commerciële uitingen. Mits het om producten of diensten zijn die het daglicht kunnen verdragen. En ja, daar zullen wij als ouders zelf (nog) de regie moeten voeren.

Hoe zou jij met zo’n situatie omgaan? Ben jij ook zo open als het om bijvoorbeeld foto’s op social media gaat?

Het verhaal over de imaginaire vriendjes is ook via Blendle te lezen, voor wie er belangstelling voor heeft.
Femke Psychologie Magazine

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Rekenen

Filmpje dat je niet mag missen