in

Een vreemde in huis

KleipotjesIk heb ooit eens een appartement in Amsterdam gedeeld met een jongen die ik niet kende. Kijkavond gehad of het klikte? Vergeet het maar. In de hoofdstad mag je op je blote knieën De Huisjesmelker bedanken dat je mag betalen voor een stukje van een etage zonder keuken, douche of zelfs maar stromend water. Dat zat namelijk in zíjn deel. Waarvoor ik – in pyjama – door het trappenhuis moest.

In het jaar dat ik daar woonde heb ik me groen en geel geërgerd aan zo ongeveer alles. Mijn lekkers werd opgegeten, zijn vieze rommel zwierf overal en hij stelde onredelijke eisen. Nooit, maar dan ook nooit zou ik meer samenwonen met iemand die ik niet vooraf aan een kruisverhoor had onderworpen. Of een proeftijd van een week had gegeven. Hooguit.

En zie hier. Vijftien jaar later heb ik twee figuren in huis gehaald die ik waarschijnlijk nooit had gekozen als ik ze op een kijkavond had gezien. De één kan niet tegen mijn grapjes (ik ben echt heel grappig!), de ander gooit zijn eten tegen het plafond (ik kook echt heel lekker!). De eerste houdt niet van bewegen (ik wil heel graag wandelen!) en nummer twee houdt weer van ontzettend vroeg opstaan (argh!).

Ze ruimen niet op (de lege kleipotjes staren me lachend aan), stellen belachelijke eisen (had ik al gezegd vroeg opstaan? en dan dingen doen?) en pikken míjn lekkers uit de la.

Hoe wonderlijk dat ik daar nooit bij stil heb gestaan: als je een kind krijgt, haal je een vreemde in huis. Zonder proeftijd.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Poezen, paarden en kwallen

Wie sust de leeuwin?