in

Van die mijlpalen

Ik kijk nog een keer achterom, plots in verwarring. Door de ramen zie ik het blauwe licht van het stille zwembadwater. Mijn kinderen huppelen vooruit. In de auto krijgen ze hun snoepmedailles. Dubbel en dwars verdiend omdat ze zojuist allebei hun diploma B hebben gehaald.

ZwemlesIk kijk nog een keer naar het zwembad en probeer mijn gedachten weg te drukken. Dat we hier nooit meer zullen komen. Nooit meer. Echt nóóit meer. Wat heb ik daar naar verlangd, want wat waren die zwemlessen soms een hel. Maar nu het zover is, realiseer ik me dat we weer een stuk afsluiten. Hoe kijken mijn kinderen later terug op dit stuk van hun leven?

In gedachten – ik heb ze nog niet kunnen wegdrukken – zie ik een van mijn kinderen met een cameraploeg bij het zwembad staan (of dat is omdat ze hartstikke beroemd zijn of omdat ze meewerken aan een documentaire over jeugdtrauma’s doet er in mijn gedachten even niet toe). Met een zucht van herkenning hoor ik: “Ja, daar was het altijd. De zwemlessen. Goh ja, nu ik dat gebouw weer zie.” De camera zoomt in en filmt hoe een persoon nadenkend naar het vervallen gebouw tuurt. Zo 2013, dat gebouw.

Staat dit gebouw er nog wel als mijn kinderen oud genoeg zijn om terug te keren voor hun jeugdherinneringen? Of is het tegen die tijd met de grond gelijk gemaakt? Ik besluit dat ik mijn gedachten nu echt moet stoppen. Ik wilde zo graag van die zwemlessen af. Nou, je hebt je zin. Je kinderen hebben keihard gewerkt voor die diploma’s en nu hoef je er nooit meer te komen.

Toch weet ik het opeens niet meer zo zeker.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Alcoholverbod

Nieuwetijdskind