in

Nieuwetijdskind

“Weet je dat die steen staat voor een nieuwetijdskind?” De vrouw tegenover me kijkt me vragend aan. Ik kan niks meer zeggen. Elke keer dat ik met haar over mijn zoon praat, gaan de sluizen open. De onmacht, de frustratie, het verdriet. Ik kwam bij haar voor iets anders, dacht ik, maar steeds komen we terug bij hem en vallen alle zorgvuldig opgebouwde schilden van me af. Snotterend zeg ik dat ik genoeg heb van alle labels: pdd/nos, hooggevoelig, hoogbegaafd, een sensorische integratiestoornis.

Het leek in eerste instantie fijn om zijn gedrag te kunnen plaatsen, maar mijn vorige blog riep zoveel meningen, boekentips en testadressen op, dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Zoon gedijde ondertussen bijzonder goed bij de dagelijkse tekeningetjes, de driftbuien namen af van drie per dag tot één per week. Tot het herfstvakantie werd. Lege dagen, geen structuur en ik die vijf dagen naar Frankrijk ging. We spraken het vantevoren uitgebreid met hem door. Het ging goed (als we niet meetellen dat hij, nadat zijn oma de tv iets te abrupt had uitgezet, razendsnel zijn koffer inpakte en aan de straat ging staan met de mededeling: “Ik ga naar huis”) tot ik weer thuis kwam. Binnen een uur was daar een driftbui. En nog een.

nieuwetijdssteen

Ik dacht terug aan de blauwe, puntige steen die ik voor hem uitkoos. Hij paste bij zijn koppige, bozige, eigengereide karakter (en contrasteerde pijnlijk met de egaal glanzende, roze rozenkwarts die ik voor mijn dochter had uitgezocht). “Een nieuwetijdskind, het klinkt zo spiritueel,” zei ik. “Het zijn simpelweg kinderen die niet goed snappen hoe het werkt hier op aarde, wat ze moeten met alle wetten en regels die wij hebben bedacht,” was het nuchtere antwoord van de vrouw in de stoel tegenover me. Ze vertelde over haar eigen zoon die als puber in aanraking kwam met verkeerde vrienden en in de onderwereld belandde. Hoe ze hem nooit veroordeeld heeft, hem altijd is blijven inprenten dat hij een goed mens is en van hem leerde liefhebben zonder oordeel.

Ze vraagt of ik mijn zoon accepteer zoals hij is. Ik denk aan alle keren dat ik excuses maakte als hij ondankbaar, jaloers of onaardig was. Hoe ik het lawaai dat uit hem komt als hij iets niet mag, onmiddellijk probeer te stoppen. Hoe ik me schaam voor zijn harde huilen als hij is gestruikeld op straat. Rustig, aangepast, sociaal, op de achtergrond. Het is wie ik ben en diep in mezelf wil ik dat mijn kinderen ook zo zijn. Waarmee ik totaal voorbij ga aan het unieke, eigen karakter van zoon. “Accepteer hem zoals hij is,” zegt ze. “En leer van hem.”

Ik kijk naar mijn zoon. Zie zijn boosheid en wacht tot de storm overraast. Als hij klaar is met gillen zegt hij: “soms word ik zo warm van binnen mama.” Ik knuffel hem en zeg dat dat oké is.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Van die mijlpalen

Voor het eerst op de fiets