in

Opvangdrama

huilendkindMijn zoontje huilt zelden. Ik denk dat hij al zijn tranen geplengd heeft in de eerste zes weken van zijn leven, want sinds hij een maand of drie is, kijkt hij voornamelijk tevreden de wereld in.

Hij heeft ook geen reden om te huilen: met zijn charme-offensief (hoofd schuin, grootste glimlach op zijn gezicht) weet hij altijd en overal de aandacht op zich te vestigen. Gevolg: vertederde volwassenen die spontaan in de vertroetelstand gaan, een gelukkige baby en hele tevreden ouders.

Au
Vol goede moed zochten we dan ook een tijdelijke opvangplek bij een kleinschalig kinderdagverblijf toen onze vaste gastouder met zwangerschapsverlof ging. We vonden een plekje bij ons om de hoek: in een speelparadijs waar leeftijdsgenootjes rondkropen en samen met twee vaste leidsters speelden en aten. Ideaal, dachten we. Maar daar dacht onze tevreden charmeur anders over.

Vanaf de eerste wendag bleek dat hij wel degelijk tranen over had. En dat zijn stembanden niet alleen dienst deden om te neuriën en te kletsen. Ineens kregen we verslagen terug waarin stond dat hij ochtenden lang jengelde, schreeuwde als hij naar bed moest, schrok van elk geluid en boos en gefrustreerd overkwam. Dikke scheur in mijn moederhart.

Lekker werken
De eerste zes keren dat ik hem ophaalde, waren zijn wangetjes zout van de tranen. Dat is wel wat minder geworden, maar inmiddels klampt hij zich bij het wegbrengen steeds als een aapje aan me vast en zet hij het op een oorverdovend brullen zodra ik ook maar aanstalten maak om weg te gaan.

De vaste leidster is niet onder de indruk: ze kent dat gekrijs wel en vindt het niet meer dan normaal. Maar ze kent mijn zoon nog niet. En ik ken hem zo ook niet. Niet echt een ideale start van de werkdag.

Vijftien kleine drama’s
Nog twee maanden te gaan voordat de oude vertrouwde gastouder weer begint. Dat zijn nog zeker vijftien kleine wegbrengdrama’s, is mijn pessimistische gedachte. Even hebben mijn vriend en ik overwogen om hem tijdelijk onder te brengen bij de opa’s en oma’s, die 100 kilometer verderop wonen. Of om voor die paar weken nog op zoek te gaan naar een andere gastouder.

Maar dan lazen we weer dat onze zoon met de auto’s had gespeeld en redelijk had geslapen op het nieuwe kinderdagverblijf en besloten we dat hij daar nog maar even moest blijven. En dus werk ik nu twee keer per week aan een laagje eelt op mijn moederziel en tel ik de weken af tot de vaste gastouder weer aan het werk gaat. En ik mijn zoontje weer met een grote glimlach en een scheefgehouden hoofdje achterlaat en ophaal.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Kleutervriendjes maken – hoe moet dat?