Onlangs startte de overheid de campagne “Hey! Het is oké” om depressie bespreekbaar te maken. Praten over depressie is goed, maar niet voldoende. De overheid moet meer doen om passende hulpverlening te bieden.

Je bent niet de enige

Laat ik voorop stellen dat het praten over depressiviteit heel belangrijk is. De campagne van de overheid verdient dus zeker complimenten. Zelf worstel ik al heel lang met depressie en sinds ongeveer een jaar praat ik er in mijn omgeving ook open over. Dit levert mij soms veel onbegrip op, maar meestal krijg ik vooral steun. Door erover te praten, praten andere mensen ook makkelijker tegen mij. En zo viel het mij op dat er wel heel veel mensen zijn die ervaring hebben met depressiviteit.

Boekenwurm 1

Bij mij is het in ieder geval een familiedingetje. Bijna iedereen in mijn gezin heeft ervaring met gediagnosticeerde depressiviteit. Dat zou je nog kunnen wijten aan erfelijkheid. Het valt me echter ook op dat veel vrienden en kennissen met wie ik open over mijn depressie praat, ook toegeven wel eens een periode alleen maar binnen te hebben gezeten. Sommigen van hen hebben zelfs wel eens aan zelfmoord gedacht.

Verontrustende cijfers

Dat ik zoveel mensen tegenkom die last hebben (gehad) van depressieve gevoelens, is niet gek. Volgens het Trimbos Instituut heeft bijna 20% van de volwassenen te maken met een depressie. En dan tellen de mensen die nooit naar een dokter gingen, maar er zelf weer uit kwamen niet eens mee.

Heel Holland is depressief

Niet alleen de gewone Nederlander krijgt te maken met depressiviteit. Veel bekende Nederlanders hebben hiermee te maken gehad en dit – bewust of onbewust – met de pers gedeeld. Zo is er zowel voor als na zijn zelfdoding het een en ander bekend geworden over de depressieve episodes van Antonie Kamerling en deelde Sara Kroos openhartig haar verhaal over een opname in een kliniek.
Schrijver Joost Zwagerman vertelde in De Wereld Draait Door over zijn depressie en maakte in september 2015 een einde aan zijn leven. Cabaretier Mike Boddé schreef een boek over hoe hij in een ernstige depressie belandde – en er weer uit kwam.

Uit onderzoek is gebleken dat Nederland in 2010 het depressiefste volk van Europa is. Ik vind het dan toch opvallend dat een bespreekbaarheidscampagne pas een aantal jaar na de bekendmaking van deze resultaten wordt gelanceerd.

Juiste hulp komt te laat

En dat is precies wat ik in de hulpverlening ook zie. Er wordt niet ingegrepen als je om hulp schreeuwt. Zo’n 15 jaar geleden heb ik een zelfmoord in mijn omgeving meegemaakt en ik kan me nog precies herinneren wat er gezegd werd over het waarom. “Hij vroeg steeds om meer hulp, maar hij kreeg het niet. Zo werkt dat in Nederland.”

Naïef als ik was, wilde ik anders geloven. Jammer genoeg blijkt dit in 15 jaar niet veranderd te zijn. Ik kan smeken, huilen en stampen om hulp, maar meer dan een wekelijks consult en een stapel pillen zit er niet in. Ik wil niet meer verder leven, maar ik heb geen concrete plannen om een einde aan mijn leven te maken. Dus heeft mijn hulp geen prioriteit voor hulpverleners. Hoe heftig ook, het voelt voor mij alsof ik een zelfmoordpoging moet ondernemen om eindelijk de hulp te krijgen die ik denk nodig te hebben.

Overheid, pak je kans!

Dat de hulpverlening zo faalt, is naar mijn mening niet de schuld van de hulpverleners. Het falen is te wijten aan onze overheid, die maakt dat de zorg bezuiniging na bezuiniging te verduren krijgt. Daardoor moeten mijn hulpverleners, en die van al die andere depressieve Nederlanders, keuzes maken. En die keuzes worden gedreven door risico’s. Dat kan ik nog begrijpen ook. Iemand die hardop zegt echt niets stoms te zullen doen, heeft nu eenmaal minder prioriteit dan iemand die voor de vijfde keer met ernstige verwondingen op de Eerste Hulp zit.

Help het depressieve kalfje

Ik vind dit verschrikkelijk en ik vind dat het anders moet. Niet alleen voor mij, maar voor al die andere Nederlanders die worstelen met depressie en andere psychische problemen. Ik heb de mogelijkheid om te zeggen: ik doe niets stoms, maar er zijn mensen die nog veel zieker zijn en dit niet kunnen zeggen. Die ook pas hulp krijgen als het al te laat is.

Alsjeblieft, laten we de put alvast dempen, want er zijn al zo veel kalfjes verdronken. Laten we niet meer bezuinigen op de zorg, zodat iedereen de hulp kan krijgen die hij of zij nodig heeft. Tot die tijd moet je goed onthouden: het is oké om hierover te praten.

Ik heb dit artikel anoniem geschreven, omdat ik niet wil dat dit verhaal onder mijn eigen naam op internet staat. Mocht je in contact met mij willen komen, kun je een reactie achterlaten.

Wil jij over je problemen praten?
Bel Sensoor via telefoonnummer 0900-0767 (5 ct/min) of via de lokale telefoonnummers.

Denk je na over zelfmoord of zelfbeschadiging?
Neem 24/7 contact op met 113 Online via 0900-0113 (5 ct/min). Je kunt ook met hen chatten.


110 views | Geschreven door