In de categorie ‘dagelijkse’ ergernissen staat deze toch wel in mijn top drie: het opgeheven vingertje. Mensen die je ongevraagd hun mening opdringen en onder het mom van een welgemeend advies je op je vingers tikken.

“Weet je wat jij moet doen?”

Ken je dat? Op je werk, op televisie, in winkels en op verjaardagsfeestjes is er altijd wel iemand die het nodig vindt om je te vertellen waarom je iets wèl of vooral niet moet doen. Waarom is dat toch? Ik voel zelf eigenlijk nooit de behoefte om een ander te vertellen dat hij niet goed bezig is, of om op deze manier kritiek te leveren. En toch ben ik er zelf blijkbaar heel gevoelig voor. Dat stuk appeltaart smaakt echt veel minder lekker als je weet hoeveel uur sporten het kost om het er weer af te trainen. En als de mondhygiëniste me er fijntjes op wijst dat ik echt ‘el-luh-kuh’ dag moet stoken en flossen, ben ik net een klein kind en doe ik braaf wat me gezegd wordt. Totdat de goede gewoonte gaat slijten en ik terugval in mijn oude patroon. Maar met een schuldgevoel rijker. Dat wel.

Blog mee

Welgemeend advies?

Nu is er natuurlijk wel een verschil tussen een autoriteit die met een advies komt, of dat die ‘party pooper’ het nodig vindt om te vertellen dat ze altijd zo opgeblazen raakt van boterhammen en dat koolhydraten echt ‘waan-zin-nig’ slecht zijn voor je gezondheid. In het laatste geval kun je ook gewoon je schouders ophalen en je niet teveel aan die kritiek gelegen laten liggen. Maar als een deskundige met een advies komt, ga je er toch vanuit dat ze het beste met je voorhebben. En deze adviezen zijn eigenlijk net zo venijnig.

Vermanend vingertje

Een voorbeeldje. Als kersverse moeder ging ik braaf met mijn kleine naar het consultatiebureau. Mijn lijf stond nog bol van de hormonen, dus ik was uitermate vatbaar voor advies van iedereen die een mening had: kraamzorg, andere (nieuw- of oudbakken) moeders en natuurlijk de mensen  van ‘Het Bureau’. Daar kreeg ik de opdracht om mijn kindje extra vitamine D te geven. Exact vijf druppels. Niet minder en vooral ook niet meer, want dat mocht absoluut niet. En bij elk bezoek werd dezelfde checklist afgevinkt. Gaf ik elke dag vijf druppels? Zo niet, dan werd ik op de vingers getikt.

opgeheven vinger

Ik heb het echt geprobeerd. Maar ja, ik vergat het ook wel eens. En om de corrigerende tik te ontwijken, gaf ik de eerstvolgende keer bij ’de inquisitie’ aan dat ik braaf vijf druppeltjes toediende. Dat ik ook wel eens een dosis oversloeg of verdubbelde liet ik wijselijk achterwege. Totdat de richtlijnen van de ene op de andere dag aangepast werden, en de standaard dosis opgekrikt werd van vijf naar tien(!) druppels per dag. Het ‘consternatiebureau’ kon daarna wat mij betreft de boom in met zijn advies…

Verkooppraatjes

En zo zijn er nog wel meer voorbeelden van adviezen waarvan je je kunt afvragen of ze wel zo zinvol zijn. De winkelier die je ervan probeert te overtuigen dat je die crème echt nodig hebt, een bekende kapster/stylist/tv-persoonlijkheid die je zegt dat je je haar twee keer moet wassen (echt waar: 1x om te reinigen, en meteen daarna 1x om te verzorgen) of de tandarts uit de reclamespot die aangeeft dat elektrisch poetsen beter is dan het ouderwetse handwerk. Het zijn eigenlijk alleen maar slinkse pogingen om je meer te laten kopen en dus andermans kas te spekken. Puur eigenbelang. Ook die kennis op dat verjaardagsfeestje die vindt dat haar levenswijze beter is dan de manier waarop jij het aanpakt, houdt eigenlijk gewoon een verkooppraatje. Voor zichzelf. Ze zoekt met haar opgeheven vingertje vooral zelfbevestiging.

Korreltje zout

Weet je wat jij dus moet doen? Jij, ja de lezer van deze blog: Neem alle adviezen en goedbedoelde raad met een flinke korrel zout. En tegen alle zelfbenoemde adviseurs zou ik willen zeggen: Laat je vermanende vingertje eens zakken. Steek in plaats daarvan eens je duim omhoog. Want met positieve aandacht laat je mensen groeien. Kortom, vinger omlaag en duim omhoog!

 


443 views | Geschreven door