De laatste weken zie ik verschillende blogs verschijnen over het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Ook ik heb dit onderzoek in het afgelopen jaar ondergaan en mijn uitslag was anders dan verwacht (en gehoopt).

Het eerste uitstrijkje

Het was ergens halverwege februari toen ik de uitnodigingsbrief voor het bevolkingsonderzoek ontving. Ik had geen enkele reden om me zorgen te maken, maar vind het wel heel belangrijk dat dit soort onderzoeken aangeboden worden. Je moet er tenslotte niet aan denken dat het wel mis gaat. En als het zover is, kun je het maar beter op tijd weten.

Blog mee

Een klein beetje gespannen stapte ik de behandelkamer van de huisarts in. Een uitstrijkje heb ik nooit eerder laten maken en een eendenbek kende ik dan ook alleen uit de verhalen. Woorden als groot, pijnlijk en uitrekken werden daarbij vaak genoemd en ik kon dus niet zeggen dat ik uitkeek naar het onderzoek. Een half jaar eerder paste er nog een kind doorheen, dus ik ging er maar vanuit dat het nu ook wel goed zou komen, maar toch was ik er niet helemaal gerust op. Het inbrengen van de eendenbek bleek inderdaad geen prettige ervaring, maar van het uitstrijkje zelf heb ik daarentegen niets gemerkt.

Uitslag #1

Ongeveer twee weken na het uitstrijkje ontving ik een brief met de uitslag. Ik stond op het punt om de deur uit te gaan en wilde dus even snel een blik op de inhoud werpen. Dit had ik beter niet kunnen doen. In de brief las ik: “Er is HPV (humaan papillomavirus) gevonden in uw uitstrijkje. Er zijn geen afwijkende cellen gevonden.” En iets verderop stond: “Er is wel HPV gevonden. HPV is een virus dat de cellen in uw baarmoederhals kan veranderen. Daarom is het belangrijk om nog een keer een uitstrijkje te laten maken.” Zoals gezegd moest ik direct weg en ik had geen tijd om de meegestuurde folder op mijn gemak door te lezen. Onderweg in de auto spookten de raarste dingen door mijn hoofd. Het virus dat baarmoederhalskanker kan veroorzaken was in mijn lichaam aanwezig. Misschien ging ik wel dood. Dat dit wellicht een wat overdreven reactie was, realiseerde ik me toen nog niet. Ik ging meteen van het ergste uit. Waarom heeft de huisarts me eigenlijk niet gebeld over een uitslag die zoveel impact heeft?

Als ik nu deze brief lees, dan zie ik ook wel in dat dit geen spectaculaire uitslag is. Inmiddels weet ik dat er brieven zijn met veel beroerdere uitslagen en dat ik heel blij mag zijn met een uitslag waarin enkel staat dat het HPV is aangetroffen en dat er geen afwijkende cellen zijn. Toch was ik op het moment dat ik de brief kreeg, behoorlijk ondersteboven. Het gaat immers wel om jouw lichaam waar toch iets mee is. De onwetendheid en de onzekerheid zorgen ervoor dat de angst met je op de loop gaat.

De maanden die volgden

Een half jaar na het eerste uitstrijkje wordt er opnieuw onderzocht of het HPV nog in mijn lichaam aanwezig is en of er afwijkende cellen zijn. In het half jaar had ik verschillende doorbraakbloedingen tussen de menstruaties door en iedere keer vroeg ik me af of dit misschien een voorteken was dat er iets mis zou zijn. Toen ik met een simpele blaasontsteking bij de dokter zat, vertelde ik over de uitslag en ik brak. Alle spanning en onzekerheid kwam eruit. De dokter wist me gerust te stellen. Ze zei dat als dit een uitzonderlijke uitslag was geweest, ze echt wel gebeld hadden, maar dat deze uitslag heel vaak voor komt. 5% van alle vrouwen die aan het bevolkingsonderzoek meedoen, krijgt deze uitslag en de kans is zo’n 98% dat het virus het lichaam vanzelf weer verlaat. Geen enkele reden tot zorg dus, aldus de dokter.

Het vervolgonderzoek

Alhoewel ik redelijk gerustgesteld was, vond ik het vervolgonderzoek toch best een beetje spannend. Al was het alleen maar omdat nu weer die eendenbek ingebracht moest worden. Een andere arts nam dit keer het uitstrijkje af. Ze vertelde me heel geduldig wat ze ging doen en stelde me op mijn gemak. Niks aan het handje, dacht ik nog toen ik de praktijk verliet. De uitslag zou drie weken op zich laten wachten en ik heb het hele uitstrijkjes-verhaal daarom maar even geparkeerd. Echt waar, ik heb er niet eens meer aan gedacht.

Uitslag #2

Toen een krappe week later mijn telefoon ging en het woordje “huisarts” in mijn display oplichtte, schrok ik me dan ook een ongeluk. Dit kon geen goed teken zijn. Alhoewel het telefoontje niet slechter getimed kon zijn – ik zat net een kop koffie te drinken met twee collega-tekstschrijvers die ik een kwartier eerder voor het eerst had leren kennen – wilde ik toch niet wachten met opnemen. De arts legde me uit dat de uitslag reden was voor een vervolgonderzoek. Er waren wat afwijkende cellen gevonden. Ze drukte me op het hart me geen zorgen te maken, want ook deze uitslag was echt geen reden tot ongerustheid. Het waren tenslotte maar enkele afwijkende cellen en zelfs als dit hardnekkige cellen bleken te zijn, dan was er veel mogelijk, voor ik überhaupt met een voorstadium van baarmoederhalskanker te maken kreeg. Natuurlijk lukt het niet om je geen zorgen te maken. Er is iets gaande in je lichaam en dan kunnen ze nog zo vaak roepen dat het niet ernstig is, het komt nu ineens wel heel erg dichtbij. ’s Middags maakte ik daarom meteen een afspraak bij de gynaecoloog. Bij het maken van de afspraak vroeg ik hoe het onderzoek in zijn werk ging. Ook vroeg ik of het pijnlijk zou zijn en of er verdoofd zou worden. Ik had geen idee wat me te wachten stond en met mijn vers overwonnen naaldenangst zat ik niet bepaald te wachten op een injectie. Maar gelukkig, van injecties zou geen sprake zijn en over het algemeen werd het onderzoek niet als pijnlijk ervaren.

… 5 dagen later bij de gynaecoloog

Nog geen week later zaten we al bij de gynaecoloog. Mijn man was mee voor de mentale support en bovendien horen twee meer dan één. Voor het daadwerkelijke onderzoek legde de gynaecoloog uit wat ik kon verwachten en wat er ging gebeuren. Alle vragen die we hadden, konden we hem stellen. Hij begreep dat we het best een beetje spannend vonden en wist me goed op mijn gemak te stellen. Met een colposcoop bekeek hij de ingang van de baarmoedermond. Hij vertelde dat het er eigenlijk heel rustig uitzag en dat hij twijfelde om het vooraf geplande biopt af te nemen. Ik lag daar nu toch al, dus mij maakte het niet zoveel meer uit. De eendenbek zat wat ongemakkelijk, maar doordat ik nu in een stoel met beugels voor mijn benen lag, was het al een stuk comfortabeler dan bij de huisarts. Voor zover je van comfortabel kunt spreken, natuurlijk. Hij besloot toch een hapje cellen weg te nemen en afgezien van een snerpend geluid van het op elkaar klappen van het tangetje, merkte ik hier niets van. Mijn man zei achteraf ook dat geluid niet gehoord te hebben, dus misschien heb ik me dat wel ingebeeld.

Weer aangekleed bekeken we samen de foto’s die hij had genomen van de baarmoedermond. Het deed me het meeste denken aan de binnenkant van een wang. Er waren wat witte wolkjes zichtbaar en de gynaecoloog legde uit dat dit de cellen zijn waar hij naar kijkt. Doordat mijn baarmoedermond als het ware iets omgeklapt is, ben ik gevoeliger voor aanvallen van bacteriën en hierdoor zijn er veel witte bloedcellen aanwezig in het overgangsgebied. Hierdoor zou ik ook zonder HPV een uitstrijkje kunnen hebben met de uitslag zoals ik die nu gekregen heb en dus helemaal geen risicogeval zijn. Nu er ook HPV is geconstateerd, is het goed dat er zorgvuldig gekeken wordt naar deze cellen, maar het lijkt erop dat ook dit geen enkele reden tot zorg is. Over twee weken volgt de uitslag.

Uitslag #3

De gynaecoloog belt me op het afgesproken tijdstip. Inderdaad, er is geen reden tot ongerustheid. Het uitstrijkje is nog steeds een PAP2, zoals dat ook het geval was bij het tweede uitstrijkje van de huisarts. De onrustige cellen worden weliswaar veroorzaakt door HPV, maar de kans dat het lichaam dit binnen een half jaar opruimt is 90%. Weer een uitstrijkje over een half jaar dus.

Wordt vervolgd

Zie ik er tegenop? Nee, inmiddels beginnen die uitstrijkjes wel te wennen. Natuurlijk vind ik het vervelend dat ik nu over een half jaar weer in die stoel lig en weer moet wachten op een uitslag, maar ik vind het belangrijker te weten of alles goed is. De afgelopen periode was, hoe onschuldig de uitslagen nu ook lijken, erg turbulent. Het gaat om je eigen lichaam en je hebt geen idee wat je na ieder onderzoek te wachten staat. Ook heeft de voorlichting van het RIVM mij verbaasd. In hun folder lees ik bijvoorbeeld: “Het controle-uitstrijkje wordt alleen getest op afwijkende cellen.” Dit blijkt niet te kloppen, want ook bij het controle-uitstrijkje wordt getest op HPV. Bovendien vind ik de informatie in de brief te summier. Alle informatie is in de meegestuurde folder te vinden, maar als je net als ik geen tijd hebt om meteen de folder te lezen, dan ga je de meest vreselijke dingen in je hoofd halen. Of ben ik hierin de enige? Hoe reageerde jij op de uitslag van het bevolkingsonderzoek?


580 views | Geschreven door