Vorig jaar ging het mis. Het was natuurlijk veel langer mis, maar vorig jaar ging het ook voor de buitenwereld mis. Het was een vrijdagavond als ik het me goed herinner. En het eindigde nogal bloederig.

Wat de precieze aanleiding was weet ik niet meer. Een combinatie van te veel van van alles. Te veel verdriet, te veel eenzaamheid…. gewoon te veel.

Blog mee

Geen lucht

Ik weet nog wel hoe ik me voelde in de opbouw ernaartoe: alsof ik verdronk. Letterlijk. Mijn lichaam was zwaar, mijn hoofd was vol. Ik kon met geen mogelijkheid meer nadenken.

Maar terwijl een groot deel van mij verdronk, was een ander deel van mij verontrustend kalm. Dat deel pakte mijn telefoon en gebruikte Google om te bestuderen hoe ik zo pijnloos mogelijk uit het leven kon stappen. Het was dat deel van mij dat een glas whiskey inschonk, als voorschot op eventuele pijn. Dat deel van mij liep naar de keuken en pakte het scherpste mes uit de la. En het was dat deel van mij dat geheel zonder emotie besloot geen zelfmoord te plegen, maar om de mentale pijn te vervangen met fysieke pijn.

Ik zette het mes op mijn been en sneed.

Een straal

De combinatie van de ultieme haat die ik op dat moment voor mezelf voelde en de whiskey die de pijn verzachtte, zorgden ervoor dat ik zo diep in mijn been sneed, dat het bloed er letterlijk uitspoot.

Opnieuw liep ik naar de keuken, dit keer een spoor bloed achterlatend op de vloer. Ik pakte een vaatdoek en legde het op mijn been. Binnen een paar seconden was de vaatdoek doorweekt.

Het emotieloze deel van mij maakte op dit punt zijn exit. Wat overbleef was ik, een hoopje ellende, in totale paniek over wat ik had gedaan. Doodsbang dat ik te ver was gegaan.

Veroordelend

Een ambulance bellen durfde ik niet. De veroordelende blikken kon ik niet verdragen. Dus belde ik een vriend, die kwam, mijn been verbond en me smeekte om naar het ziekenhuis te gaan. De wond was er een van het type waar je in kon kijken.

Ik weigerde en liet mij door hem verbinden. De pijn was inmiddels in volle glorie aanwezig en de whiskey allang uitgewerkt.

Zalige stilte

Maar laat ik eerlijk zijn, want dat kan ik hier net zo goed doen. Voordat de paniek zich van mij meester maakte, was er heel even een moment van absolute kalmte en van stilte in mijn hoofd. De opluchting was kort, maar heerlijk. Ik snap dat je dit misschien onbegrijpelijk vindt, maar ik kan het niet anders zeggen.

Niet alleen ik

Natuurlijk heb ik daarna ook weer Google gebruikt om mezelf te begrijpen. Uit onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat 1 op de 5 mensen in zijn of haar leven weleens automutileert (want zo heet dat). En dat zijn niet alleen maar pubers, maar ook gewoon volwassenen. Het is – zo vertelt Google mij – een manier om controle terug te krijgen over jezelf. Wanneer je het gevoel hebt dat je nergens anders controle over hebt, heb je dat in elk geval over jezelf.

Mooi, weet ik dat ook weer.

Genoeg, hoop ik

Inmiddels ziet mijn been eruit als een slagveld. Het was niet de eerste keer in mijn leven dat ik mezelf had toegetakeld, maar ik durf te hopen wel de laatste. Ergens ben ik blij dat het zo heftig was, het heeft ervoor gezorgd dat ik – ongeacht hoe donker mijn gedachten worden – nooit meer naar een mes grijp. Althans, dat hoop ik.

En het heeft er ook voor gezorgd dat ik hulp ben gaan zoeken. Maar daarover een volgende keer weer.


415 views | Geschreven door