Ik wil dood. Het is de eerste gedachte waarmee ik wakker word. Beschuldigend kijk ik naar de wereld om me heen. Waarom ben ik er nog? 

Ik voel me ellendig. Niet mentaal of emotioneel, maar fysiek. Alles doet pijn, ik ben misselijk en heb een verblindende koppijn, ondanks dat er niks met me aan de hand is. Opstaan is moeilijk, maar ik moet aan het werk. Ik dwing mezelf mijn bed uit en denk weer. Ik wil dood.

Boekenwurm 1

Koud en zakelijk

Door de dag heen schiet de gedachte regelmatig door mijn hoofd. Het is geen verdrietige gedachte. Ik voel me niet zielig of verdrietig, ik voel eigenlijk heel weinig. De gedachte voelt klinisch.

Wanneer ik laat op de avond weer mijn bed inkruip, komt hij weer. Ik wil dood. Onuitgenodigd, koud, indringend. Ik pak mijn telefoon en vraag aan Google wat de meest pijnloze manier is om uit het leven te stappen. Ik lees pagina na pagina over alle voor- en nadelen van zelfmoord. Het lezen kalmeert me en maakt me rustig.

Rond een uur of twee val ik in slaap terwijl ik nadenk over wat ik allemaal zou moeten regelen voordat ik ga. Hoewel ik me prima realiseer dat ik niet echt van plan ben om te gaan. Wat niet wegneemt dat ik dood wil.

Zo moeilijk is het niet

Ik begrijp dat die gedachtegang moeilijk te volgen is. Als je dood wilt, is het toch simpel? Maar ik wil niet dood, ik wil alleen ook niet leven. Mijn brein is er de hele dag mee bezig. En het is uitermate vermoeiend. Maar mijn brein laat zich niet pareren.

Bij mijn psycholoog opperde ik voorzichtig: “ik denk dat ik een depressie heb.” Voorzichtig omdat het niet op prijs wordt gesteld als je zelf een diagnose doet. “Duh,” was zijn nogal bijdehante reactie. Van de huisarts kreeg ik antidepressiva. Er mag dan veel te doen zijn om die dingen, maar ik heb er profijt van.

Happy pills

“Maar je wilt toch nog steeds dood?” zeg je nu misschien tegen je scherm, “dan werken die pillen toch niet?”. Ja, maar voordat ik van mijn dokter happy pills kreeg, had ik paniek- en angstaanvallen en was de stem, die me vertelde dat het leven nou maar klaar moest zijn, veel luider en indringender. Bijna niet te negeren. Er reed een treintje van zelfdestructie door mijn hoofd dat koortsachtig rondjes bleef rijden, tot ik het niet meer kon verdragen. Die is nu stil.

Nog een dag

Het is weer ochtend en ik wil nog steeds dood. Maar ik leef nog en dat blijft voorlopig zo. Mijn depressie wil ik wel met je delen. Niet omdat ik denk alles over depressies te weten, maar wel omdat ik weet dat ik veel over die van mij weet. Misschien heb je er wat aan. Misschien ook niet.

Ik zie je volgende keer weer.

 


851 views | Geschreven door