Gaat jouw kind naar zwemles? Let dan goed op, want er loert een gevaar aan de rand van het zwembad: de zwemles-momzilla’s. Zodra deze moeders bij het zwembad aankomen, veranderen ze in meedogenloze, mopperende monsters.

De stress begint voor de meeste moeders al voordat ze in de kleedkamer zijn aangekomen. Dan hebben ze al de nodige obstakels overwonnen. Zo is daar de rij bij de receptie waar het kaartje gescand moet worden. En uiteraard hebben ze, met nog tien minuten op de klok, altijd net weer iemand voor hen in de rij staan die uitgebreid moet pinnen, of – godbetert – een vraag heeft voor de medewerker achter de balie.

Boekenwurm 1

De warming-up

Met een rood hoofd stomen ze vervolgens door naar de warme omkleedruimtes. Daar wordt dan alvast gefoeterd en gemopperd op het kind dat op moet schieten, beter moet luisteren en vooral veel beter zijn best moet doen. De oksels zijn intussen nat en de stoom komt al bijna uit de oren, maar voor de echte momzilla blijkt dit alles slechts een opwarmrondje te zijn voor de volgende fase: het in de wachtruimte uitgebreid klagen, zeuren en mopperen.

Ter lering ende vermaak…

De eerste keren dat ik geconfronteerd werd met de momzilla’s, wist ik niet wat me overkwam. Nadat ze begonnen waren aan een drie kwartier durende klaagzang over wat er allemaal mis was, begon ik te twijfelen. Had ik een fout gemaakt? Zou mijn kind hier nooit goed leren zwemmen? Maar later realiseerde ik me dat deze oer-mopperaars ondanks hun geklaag toch elke keer terugkwamen. Blijkbaar was het alternatief ook niet zo rooskleurig. Ik begon er eigenlijk ook wel de lol van in te zien. Ik observeerde de momzilla’s van een afstandje en ontdekte de volgende drie types zwemles-moeders:

Type 1: Bij de buren is het water is altijd blauwer

Er is altijd wel een moeder die een uitgebreid vergelijkend zwembadonderzoek heeft gedaan. Zo zijn de zwemlessen bij de buren altijd veel beter geregeld. Je kind maakt er veel snellere vorderingen, de juffen en meesters zijn er aardiger en de groepjes stukken kleiner.

Favoriete lijfspreuk: “Dat hebben ze hier allemaal niet”

Gevaar: Misleiding. De momzilla dreigt wel, maar maakt zelden of nooit de overstap naar (het zwembad van) de buren.

Type 2: De beste stuurlui staan aan wal

Om de ouders tegemoet te komen, hanteert het zwembad een leerlingvolgsysteem. Hoe goed bedoeld ook, leidt dit systeem in handen van de momzilla tot een afvinklijstje dat zo snel mogelijk afgewerkt moet worden. Hiermee gewapend is het natuurlijk fijn commentaar leveren. Zo behandelen de badmeesters lang niet alle onderdelen van het A-diploma tijdens een les. En als ze het wel doen, dan doen ze dat op het verkeerde moment. Zo verzuchtte een moeder eens dat haar zoontje altijd pas aan het eind van de les nog een stuk onder water en door een gat in het zeildoek moest zwemmen: “Ja, nu is-ie natuurlijk moe en dan lukt het niet!” En als het wél lukt, dan heeft de juf of meester het natuurlijk net niet gezien.

Favoriete lijfspreuk: “En dan kijkt-ie natuurlijk net de verkeerde kant op…!”

Gevaar: Zaait onzekerheid en twijfel bij verse zwemlesmoeders.

Type 3: Het Portugees oorlogsschip

Wie in zee gaat zwemmen, kent ze ongetwijfeld wel: vervelende kwallen. Over het algemeen lijken ze onschuldig, maar ze zijn vaak giftig. Het Portugees oorlogsschip is er zo een. Fraai aan de buitenkant, maar ook gevaarlijk. Zo ook bij dit type zwemles-moeder. Deze mams loopt al geruime tijd mee in het ‘zwemles-gebeuren’ en is altijd op oorlogspad. Ze voelt zich geroepen om nieuwe moeders langzaamaan in te lijven en mee te zuigen in haar verfijnde tactiek van klagen, zaniken en zeuren. Regelmatig bestookt ze de medewerkers met telefoontjes en mailtjes en zelden wordt haar klacht naar volle tevredenheid afgehandeld.

Haar favoriete lijfspreuk: “Klagen helpt hier altijd”.

Gevaar: Voor je het weet ben je gevangen in hun tentakels en ben je ‘een van hen’.

Wat te doen?

Is het niet eens tijd voor een klein sociaal experiment? Ik stel voor om deze moeders volgens hun eigen criteria te observeren en te beoordelen. Vanachter een glazen wand kijken we toe hoe de zwemles-momzilla in haar natuurlijke werkomgeving functioneert. En dan lekker commentaar leveren uiteraard: “Kan ze niet een beetje opschieten? Nu staat ze alweer op haar mobiel te kijken in plaats van op haar computerscherm. Ziet ze niet dat er een klant staat te wachten?”

Na afloop sturen we haar massaal een appje met onze bevindingen en de vraag hoe ze dit alles denkt op te lossen. Als we zien dat de twee vinkjes blauw zijn, maar ze nog niet gereageerd heeft, sturen we een mail naar haar leidinggevende waarin we ons beklag doen. Ondertussen posten we op Facebook nog even een slechte recensie en vertellen alles en iedereen die we tegenkomen hoe slecht we haar, en het bedrijf waar ze voor werkt, vinden. En dit alles herhalen we iedere week, minimaal een jaar lang.

Relax!

Lieve momzilla, maak je toch niet zo druk. Maak van de zwemles een uurtje qualitytime voor jezelf. Geniet van een kopje cappuccino en benut je vrije tijd door iets leuks te doen. Met een blogje tikken bijvoorbeeld 😉


792 views | Geschreven door