Update: hij staat te koop

Het is maar een huis, zegt men herhaaldelijk tegen me. Het zijn maar stenen, spreekt men me troostend toe. Een nieuw begin is ook lekker, verzekert men mij. En men heeft een punt. Men heeft gelijk. Natuurlijk is het maar een huis. Maar het is wel mijn huis. Nog even dan.

Blog mee

Ik was een jaar of 9 toen ik hier voor het eerst kwam wonen. We verhuisden wel drie straten verderop. Ik weet nog dat we de kat droegen, want het was maar een klein stukje lopen. Arabella heette ze, de meest sacherijnige kat die een mens ooit heeft mogen aanschouwen. Maar mijn beste vriendinnetje uiteraard.

Wauw!

Wat vond ik het huis groot. Drie hele etages en twee balkons. Van één grote slaapkamer voor ons allemaal, naar twee eigen kamers alleen al voor mijn ouders. En voor mijn zusje en mij een slaapkamer waar we samen sliepen en ook nog een speelkamer vol met leuke dingen.

Horrorfan én schijterd die ik tegelijkertijd was, maakte het slapen met mijn zusje in één kamer ideaal. Hoewel ik heel soms ook wel bang was, dat zij eventueel in één van de monsters zou veranderen die ik had gezien in de films die ik alleen van mijn oma mocht kijken.

Spelennnnn

Van mijn moeder mochten we alles (behalve pedagogisch onverantwoorde televisie kijken): we fietsten in huis, mochten op onze rolschaatsen door de speelkamer, bouwden hutten op alle plekken die we daarvoor maar geschikt vonden, en ontdekten dat een groot balkon ruimte bood voor een zelfgebouwde villa.

Ik was 11 toen we naar Aruba verhuisden. Het grote huis werd opgedeeld in drie aparte etages en verhuurd, maar niet verkocht. Ooit zouden mijn zusje en ik weer terugkeren naar Nederland en dan was er dit huis.

Verstandsverbijstering

Pas op mijn tweeëntwintigste ging ik er weer echt wonen. Ik zal je alle ingewikkelde gedoetjes van de jaren ervoor, waarin ik bij vlagen op een etage in het huis zat, besparen. Maar vanaf mijn tweeëntwintigste ben ik er niet meer weggeweest.

Oké, er was die episode toen ik bij mijn toenmalige vriend in Almere Hout ging wonen. Maar dat was een vlaag van verstandsverbijstering, ingegeven door de parkeerdruk in de binnenstad en zijn lonkende carport. Langer dan een maand of zes heb ik dat niet volgehouden. Toen was ik weer terug in mijn huis.

Het gaat om de beleving (zeggen marketeers te pas en te onpas)

Door de jaren heen logeerden er mensen. Vriendinnen die even een plekje nodig hadden, vriendjes die een laatje van me kregen om hun rommel in te stoppen (1 laatje, niet meer!). Er waren feestjes, er was verdriet, er waren goede gesprekken, heftige gesprekken en onzingesprekken. Allemaal in mijn huis.

Toen ik er voor het eerst weer ging wonen, had ik van de drie, slechts één etage nodig. Maar toen ik wat ouder werd, kreeg ik er eerst eentje bij, en uiteindelijk ging ik samenwonen met mijn ex, en waren alle drie de etages van ons.

Van mijijijij – nou ja..ons dan

In 2008 trouwden we en in 2009 kochten we het huis over van mijn ouders. Een nieuwe start. Niet alleen voor ons, maar ook voor het huis. We lieten de gehele beneden etage uitbreken, sloopten muren, bouwden een bar, legden een prachtige houten vloer, kochten een badkuip die precies paste bij een huis uit 1890. Alle originele elementen koesterden we natuurlijk: de schouwen, de plafondornamenten, het prachtige houtwerk.

In 2015 gingen we uit elkaar. Na 10 jaar relatie waarvan 7 jaar getrouwd, was het over. Aan mijn huis dacht ik niet direct. Hij ging ergens anders wonen, ik bleef er nog even. We zouden er later wel over praten.

Vaarwel

Mijn huis? Dat is straks mijn huis niet meer. Zeven kamers voor één persoon is natuurlijk belachelijk (al wil ik hier graag opmerken dat ik 3 katten heb, dat maakt het wel logischer…). De locatie en woning zijn onbetaalbaar voor een huishouden van één.

Het is maar een huis. Het zijn maar stenen. Een nieuw begin is ook lekker. Het is allemaal waar….

Maar Jezus, wat ga ik mijn huis missen. Ik geniet nog maar even zolang het nog kan. Zit in elk hoekje dat ik kan vinden. Twintig jaar van mijn volwassen leven was dit de plek waar ik me veilig voelde. Tussen deze muren, op deze plek.

Dag huis, dag balkon, dag tijdperk op deze plek. Ik mis je nu al.


1.116 views | Geschreven door