Er komt een moment dat kinderen te groot worden voor de oppas. Dan komt het aan op loslaten en hen zelf laten klooien.

Thuiskomen, een kopje thee drinken en een koekje pakken. Dat kunnen mijn kinderen (10 en 12) wel. Verder is hun schermpje hun grote vriend. Soms zijn ze zowaar begonnen aan hun huiswerk of lezen ze een boek. Kortom, tot zover geen zorgen van deze kant en moeders werkt lekker door terwijl het kroost prima dat laatste uurtje van de middag doorkomt.

Blog mee

Zonder toezicht tijdens het spitsuur

Maar dan komt er een dag waarin ik handig efficiënt wat afspraken combineer, maar wel precies tijdens het spitsuur. Dochterlief sport in de vroege avond en moet eigenlijk wat eten voordat ze gaat. Ik heb een kopje soep voor haar klaargezet. Ze hoeft het alleen op te warmen. Natuurlijk redt ze zich, maar toch laat ik maar even de telefoon aan. En hij gaat ook over: “Mam, waar ben je?” Het is mijn zoon. “Aan het werk, had ik toch gezegd?” “Oh ja”, klinkt het verstrooid aan de andere kant van de lijn. Ik vraag of mijn dochter thuis is, maar ze is nog niet gesignaleerd. Ik vraag ook hoe zijn kookles was. Hij had zich er erg op verheugd. Hij heeft al opgehangen.

Hotline Mama

Dan gaat de telefoon nog een keer: “Mam, ze zit niet op zolder en bij de vriendinnetjes nemen ze niet op.” Ik begin al wat onrustig op mijn stoel te draaien. Eerst komt de gedachte op dat ze vast haar sportuurtje vergeet, maar langzaam dringen zich ook allerlei beelden op waar ik helemaal niet aan wil denken.

Geamuseerd gezelschap

De telefoon gaat nog een keer. Ik heb geluk; mijn gezelschap kijkt geamuseerd en irriteert zich zo te zien niet. En nog een keer geluk: “Mam, ze is thuis hoor.” Zo is alles weer op zijn pootjes terechtgekomen. Ik hef er een glas wijn op. Dan gaat de telefoon weer. “Mama”, het is mijn dochter dit keer, “er drijft iets vies in mijn soep.” “Dat is vet lieverd, schep het er maar af, en anders eet je maar wat anders.”

Nee hè, niet nog een keer

Weer de telefoon; ik zou hem uit moeten zetten, maar ik durf het niet. “Mam, je wilde toch weten hoe kookles was. Het was leuk, ik heb pizza gemaakt. Ik heb een stuk meegenomen.” “Ah, dat is mooi schat, misschien kun je een stukje aan je zus geven. Er drijft iets vies in haar soep.” Ik geef op zijn verzoek nog een uitgebreide instructie hoe de oven te bedienen. En dan durf ik de telefoon uit te zetten. Ik hef nogmaals het glas en prijs mezelf gelukkig dat mijn gezelschap nog steeds geamuseerd kijkt.


316 views | Geschreven door