Hoe houd je als alleenstaande werkende moeder alle ballen in de lucht – bij voorkeur het liefst ook nog een beetje sexy en aantrekkelijk –  zonder af te stevenen op een burn-out, of chronisch naar beneden hangende mondhoeken?

Op haar toekomst voorbereid

Ik ben geen BOM-moeder. Integendeel: Barbie en Ken waren als kind mijn favoriet, net zoals de Baby Born. En als product van gescheiden ouders was het hebben van een gezin met een papa en een mama toch wel mijn ambitie. Mijn enige ambitie welteverstaan. En dat durfde ik niemand toe te vertrouwen. Want in mijn tijd werd je om de oren geslagen met de slogan: ‘een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’. En als iemand dan aan je vroeg wat jij later wilde worden, dan voelde ik haarfijn aan dat er verwacht werd dat ik stewardess, lerares of verpleegster zou antwoorden, maar zeker geen huisvrouw.

Boekenwurm 1

Als ik dan toch een beroep moest kiezen, dan wilde ik actrice worden. Ik mocht van mijn eveneens alleenstaande moeder naar de toneelschool, waar ik het tot mijn eigen verbazing ook heel goed deed. Maar uiteraard was het de bedoeling dat ik wel ging leren voor een echt vak. Onafhankelijk zijn van een man vond mijn moeder het allerbelangrijkste wat ze haar dochter mee kon geven. Begrijpelijk. De toneelschool verloor mijn interesse. Dat rolletje in Goede Tijden Slechte Tijden leek onhaalbaar. Op advies van mijn mentor ging ik een secretariële opleiding volgen. Daar is immers altijd werk in te vinden.

Het niet meer weten

Ik ging naar school omdat ik leerplichtig was, maar voelde nul komma nul affiniteit met wat ik aan het leren was. Wat dan beter bij mij paste wist ik niet, dus bleef ik doen wat ik aan het doen was. Ik vond een baan als secretaresse en daarin werk ik drieëntwintig jaar later nog steeds. Ik raakte op mijn 21e in verwachting en had bij lange na niet het gezin wat ik zo ambieerde. Ik kwam er al vrij snel alleen voor te staan. Met een huilbaby en een fulltime baan. In plaats van elk weekend te gaan stappen -desnoods met een pilletje op- en laveloos mijn bed in te rollen, strandvakanties in Lloret de Mar te vieren, bevond ik me in de overlevingsstand en raakte ik mezelf helemaal kwijt. Ik was er ook heilig van overtuigd dat ik me in die stand zou blijven hangen totdat mijn oudste de leeftijd van achttien jaar had bereikt.

Ik was alleen maar moe, huilerig en verdrietig om dat mijn verwachtingen niet waren uitgekomen. Ik sleurde me van de ene taak naar de andere. Ik beleefde nergens meer plezier aan en was letterlijk te moe om ontspanning te zoeken. Aan het werk was ik de vrolijke, leergierige collega. Maar ik was een wrak. Ik ging door omdat ik simpelweg geen alternatief kon bedenken en uiteraard raak je dan een keer overspannen. De term burn-out bestond toen geloof ik nog niet.

Overspannen

Ik kwam een aantal maanden alleen mijn bed uit om mijn kind naar het kinderdagverblijf te brengen en weer op te halen. Hoewel het dan alles behalve goed met je gaat, moet ik eerlijk zeggen dat ik me heel gelukkig voelde, alleen in bed zonder al die verplichtingen. Ik hoefde even niks, of in ieder geval een hoop minder. Rust, reinheid en vooral geen regelmaat. Alleen die akelige bedrijfsarts stond erop dat ik vooral actief bleef. Op haar advies of eigenlijk commando sprak ik weer eens af met vriendinnen, ik ging weer eens een avondje stappen en warempel, het hielp wel. Ik gaf mezelf iets leuks om naar uit te kijken en genoot op het moment zelf ook. Activiteiten waarbij ik even geen moeder, werkneemster, huishoudster of wat dan ook was, maar gewoon me, myself and I.

slaap lekker

Verwachtingen loslaten

‘Inspanning en ontspanning’ hoort in balans te zijn en dat is het bij jou niet, zei ze wijs. Voor mij was het alleen maar een bevestiging dat het moederschap in combinatie met een fulltime baan een onmogelijke was. Maar wat moest ik dan? Een uitkering aanvragen en mezelf opzadelen met de titel bijstandsmoeder? Dat lag niet in de lijn der verwachtingen.

En daar draait alles om, die verdomde verwachtingen. Ik ben er 21 jaar later en een tweede kind en twee burn-outs verder dan ook helemaal klaar mee. Ik leg de lat voor mezelf wat lager. Ik was vroeger al ontevreden met een ‘ruim voldoende’, ik ging voor een tien. Tegenwoordig ben ik tevreden met een voldoende. Ik hoef niets aan niemand en vooral mezelf niet te bewijzen. Ik lijk alle ballen beter in de lucht te kunnen houden als ik die verdomde verwachtingen loslaat. Ik mag tegenwoordig moe en chagrijnig van mezelf zijn. Ik mag het niet meer zien zitten. Ik mag mezelf heel zielig vinden dat ik alles maar alleen moet doen. Ik mag huilen en rouwen om al die verwachtingen die niet zijn uitgekomen.

Het enige wat ik van mezelf niet mag, is erin blijven hangen. Ik laat de emotie toe en ga weer verder.
Bij voorkeur ook nog een beetje sexy en aantrekkelijk zonder mondhoeken die naar beneden hangen.


429 views | Geschreven door