Waar was jij toen je hoorde dat Donald Trump de volgende president van de Verenigde Staten zou worden?

Woensdagochtend 9 november 2016. Om 5 uur word ik wakker, maar in plaats van me nog een keer om te draaien en verder te slapen, graai ik naar mijn telefoon. Ongeduldig haal ik hem van vliegtuigstand om de Nu.nl-app te openen.

Blog mee

De kop van het nieuwsbericht en de eerste zinnen dringen maar langzaam tot me door. ‘Trump staat op winst en lijkt op weg naar het Witte Huis’. Nog even klamp ik me vast aan het sprankje hoop dat uit deze zin spreekt, tot ik lees dat het 78% zeker is dat Trump de nieuwe president wordt. Ik verlies alle moed en mijn hart breekt. Ze laten Stevie Wonder de ambulance besturen.

Het raam uit

Boosheid en verdriet overheersen die ochtend. Niet alleen bij mij, zie ik als ik Twitter open. ‘Ik kan hier niet eens grapjes over maken’, schrijft iemand. Wat begon als een klucht, is inderdaad niet grappig meer. Het sentiment op social media is alsof de derde wereldoorlog al is begonnen.

De toekomst van Amerika, met de wereld in zijn kielzog, is onzeker. Een aantal belangrijke verworvenheden waar wij en de generatie van onze ouders voor gevochten hebben, zullen de komende jaren in de VS het raam uit worden gegooid. Vrouwenrechten, internationale betrekkingen, het rechtssysteem, milieubeleid, zorgstelsel, overal gaat het mes in. En dan hebben we het nog niet eens over het gevaar van die grote rode knop die deze extreem licht ontvlambare idioot straks onder handbereik heeft.

Gewoon omdat het kan

Ik voel me persoonlijk gekrenkt. De VS zet liever een domme baviaan aan het roer, dan dat ze een vrouw aan de macht laten. Fucking idiots.

Of voelden ze zich uitgedaagd? De Amerikanen. ‘Doe het dan. Stem dan op Trump. Durf je toch niet.’ En in de anonimiteit van het stemhokje hebben te veel mensen gedacht – mede uit onvrede met het establishment – ‘Ik doe het gewoon. Gewoon omdat het kan. Eens kijken wat er gebeurt.’ Net zoals de Britten een paar maanden geleden dachten. De kater kwam later.

Hoe leg ik dit uit?

In alle vroegte komt die ochtend mijn zoontje naast me staan. Ik trek hem op bed en houd hem stevig vast, alsof ik hem probeer te beschermen voor de boosheid en absurditeit van de wereld. Hij heeft geen idee wat er aan de hand is; hij is pas 2.

Mijn dochter is 5 en gaat naar de basisschool. Ze begrijpt steeds meer van de wijde wereld om ons heen. Stelt elke dag vragen, moeilijke vragen, over het stropen van olifanten, over hongersnood, armoede, kinderarbeid, opwarming van de aarde. Naar eer en geweten geef ik zo eerlijk mogelijk antwoord op al deze kwesties. Dat het niet eerlijk verdeeld is op de wereld en dat we altijd ons best moeten doen andere mensen te helpen.

Op CNN vroeg politiek commentator Van Jones zich geëmotioneerd af hoe hij dit aan zijn kinderen moet uitleggen. Hoe vertel je hen dat ze niet mogen pesten, dat ze respect moeten tonen voor mensen die er een ander geloof of levensstijl op na houden dan jij, dat ze moeten zorgen voor de zwakkeren in de samenleving en dat ze alleen door hard te werken en inzet te tonen het hoogste kunnen bereiken? Hoe leg je dat uit, als een haatzaaiende, heetgebakerde, graaiende, frauderende, niet gekwalificeerde pestkop wordt gekozen tot baas van het machtigste land van de wereld? Ik weet het echt niet.

Obama for president

Het enige wat ik kan doen, is hopen dat het allemaal wel mee zal vallen. Dat we niet aan de vooravond staan van een grote clusterfuck eindigend in een derde wereldoorlog, en dat ‘alleen’ het Amerikaanse volk hier de nadelen van zal ondervinden (want eerlijk waar, ik zie voor hen geen enkele positieve kant aan deze uitkomst).

Verder heb ik mijn hoop gevestigd op 2020. Dat dan Michelle Obama wordt gekozen als de 46e president van de Verenigde Staten en alles weer goed maakt. Ze moet alleen nog zelf overtuigd worden.


631 views | Geschreven door