Eenmaal zwanger van je eerste neem je je voor nooit, maar dan ook nooit, een van de zeven hoofdzonden te begaan. Je nam het je voor; had jij het even mis!

Superbia, de ijdele

De eerste zonde is hoogmoed of ijdelheid. Mijn ervaring is dat ik daar het eerste jaar weinig mee te maken kreeg. Zonder enige gène liep ik veel te lang in die te grote slobbertrui, want ‘zo handig met voeden’ en boeide mij het weinig dat de lingerie inmiddels kleur ‘verwassen wit’ had gekregen.

Boekenwurm 1

Dan ineens zie je jezelf in de spiegel en bedenk je dat het nu wel mooi genoeg is geweest. Hoezo zou je nog steeds vasthouden aan de nonchalante moederlook? Dus vervolgens trek je je hoogste hakken aan, je mooiste skinny en zorg je dat je haren weer eens mooi in model zitten. Je kleine moet maar zelf die glijbaan opklauteren, aangezien dat echt niet gaat lukken op je mooie hoge hakken. Zandtaartjes bakken is ook zo’n ding; geen optie met die versgelakte nagels. Jammer voor je dreumes, maar een beetje zelfstandigheid kan nooit kwaad. En je hier schuldig over voelen is absoluut niet nodig. Een mooie moeder is vaak ook een blije moeder.

Avaritia, de hebzuchtige

Dit is wel een van de grootste zonden volgens mij; hebzucht of gierigheid. Natuurlijk neem je je voor om hier nooit gehoor aan te geven. Jij als moeder zou toch alles delen zonder enige grens?

Sorry hoor, maar een hele reep Tony Chocolonely eerlijk delen met de kinderen komt niet in mijn opvoeding voor. Er heerst feitelijk alleenrecht op deze magische reep en laat ík nou de eigenaar van deze buit zijn. Mijn allerliefste dochter mag best een pietluttig korreltje maar de rest van de Tony is he-le-maal van mij!

Verder spendeer ik wel keurig een heleboel poen aan de kinderen, omdat ik daar hard voor werk en vind dat dat zo hoort. Maar die chocolade gekocht van mijn eigen zuurverdiende centen is en blijft van mij! Dus.

Luxuria, de wellustige

Onkuisheid-lust-wellust… Deze heeft weinig toelichting nodig en de eerste die durft te beweren dit nooit te voelen, liegt! Wij ouders roemen collectief de uitvinder van de televisie, laptop, iPad en deuren met sloten. Een gouden combinatie in de categorie ‘hoe leiden we de kinderen af zodat we vijf minuten alleen zijn’.

Een must-do, krikt je relatie enorm van op.

Indivia, de jaloerse

Nijdig van jaloezie of afgunst ga je gelukkig maar een enkele keer door het leven. Maar de keren dat je tijdens langdurig onderbroken nachten mensen op Facebook ziet posten dat de baby al nachten doorslaapt, doet je bijna van irritatie die computer uit het raam smijten. En al die gelukzalige foto’s van gezinnetjes als je net als ik vers een alleenstaande moeder bent geworden, maken je best misselijk. Jakkes; doe even niet allemaal zo afschuwelijk klef en ‘Sound of Music’ zeg.

Ik weet zeker dat iedere moeder een andere vrouw of moeder zo nu en dan een horrornacht of kortdurende echtelijke crisis toewenst. Gewoon omdat wij vrouwen een factor valsheid bevatten en dat stiekem best lekker vinden.

Gula, de gulzige

Gula staat voor gulzigheid en bij deze verwijs ik terug naar die reep Tony C.

Nee, jullie krijgen geen stukje, ik eet hem potverdorie hélemaal zelf op totdat ik er spuugmisselijk van ben en ik wil dan beslist niet horen dat dat mijn eigen schuld is. Basta!

Ira, de woedende

Deze almachtige zonde is bij mij sterk vertegenwoordigd. Ik smeet vroeger als kind al van frustratie mijn brilletje door de kleuterklas en mijn favoriete cassettebandje overleefde een driftbui helaas niet. Tegenwoordig moet de deur zonder slot, want anders onthou ik mij van luxuria, het ontgelden. Ik smijt hem nog eens zo hard dicht dat het kozijn er uit zal springen. Ik gok dat het overgrote percentage van de ouders hun woede niet altijd onder controle heeft. Dat er regelmatig een x aantal decibellen te hard wordt gepraat, geschreeuwd of met deuren wordt gesmeten komt in het beste gezin voor.

Ira staat ook voor wraak. En zeg nou zelf, niets is zo leuk als na tien keer een spelletje verliezen de regels zo veranderen dat jij alsnog van je kind wint.

Acedia, de luie

Traagheid… Luiheid… Gemakzucht…

Natuurlijk proppen wij nooit een diepvriespizza in de oven en treuzelen we niet net zolang in de winkelstraat totdat die verdomde speelgoedwinkel ‘per ongeluk’ al dicht is. Ikzelf heb ook nooit een van mijn kinderen een klusje laten doen, omdat ik er simpelweg geen zin in had. En ik bood ze er ook geen geld voor aan. Echt niet hoor!

Dus?

Wij moeders van deze generatie zijn heel bewust, ecologisch, ideologisch en verantwoord bezig. En absoluut terugkerend vrede is rust, reinheid en regelmaat. En soms, of eigenlijk best wel vaak, ook lekker niet!

Dan zitten onze kinderen veel te lang achter een beeldscherm in een ijskoude kamer omdat een van ons de verwarming is vergeten en de ander een diepvriespizza met Voedingscentrumproof logo in de combi-magnetron kiept. Die twintig minuten die nodig zijn om dat ding op te warmen zijn bij uitstek geschikt voor een rondje hersenloos Facebook, Twitter of andere onzinnige apps.

Doen we best goed die hoofdzonden, al zeg ik het zelf. Best of both worlds; toch?


769 views | Geschreven door eindredactie