Heb je eindelijk iets in die broodtrommels weten te proppen dat je kroost ook nog eet, stuit je online op foto’s met ideaal gevulde bakjes van de broodtrommelmaffia! Moet het nog beter?

Bakjesterror

Iedere avond, gewapend met afwaskwast en theedoek, trotseer ik vol goede moed de file van plastic bekers en bakjes. Het is namelijk de bedoeling dat mijn kinderen de volgende dag er iets verantwoords, lekkers en handzaams weten uit te pakken. Ook moet het enigszins makkelijk te bereiden zijn, aangezien ik drie kids met bijbehorend wagenpark aan plastic meuk heb plus een druk bestaan als alleenstaande moeder. De tijd om gelukzalig en zonder stress als een keukenprinses te kokkerellen, heb ik niet en wil ik niet hebben. Zo simpel is het. Maar als ik dan op een hysterisch foodblog of op een foto van een rijkelijk gevuld bakje op Twitter stuit, heb ik toch het idee dat ik iets moet veranderen. Goed dan; ik duik wel in de wereld van de broodtrommelbrigade met hun home-made granolarepen evangelie.

Blog mee

Zoet

Dan stuit ik direct al op mijn eerste dilemma: hoe zoet wordt de lunch? Ik werk als preventieassistente in een tandartsenpraktijk en teveel zoet staat bij mij gelijk aan het drinken van accuzuur. Dat mijn collega’s en ik een noodvoorraad koek en chocolade hebben, is natuurlijk beroepsgeheim. Meestal kunnen wij ons verschuilen achter het feit dat juist wij weten hoe goed te moeten poetsen. Terug naar de broodtrommel; wat gaat er dan wel in?

Ik ben geen groot voorstander van te veel zoet eten en drinken. Met name omdat ik vanuit mijn werk het tandbederf explosief zie stijgen. Maar helemaal Spartaans over op water en brood is het andere uiterste. Meestal kom ik uit op 1 boterham met gezond en 1 met zoet. Chocoladehagel of jam gebruiken wij alleen in het weekend, maar stroop en pindakaas staat gewoon op het dagelijkse menu. Voor het ‘tienuurtje’ krijgen ze fruit mee. Het hangt van het seizoen en het aanbod van de buurtsuper af, wat het wordt.

Volgens de voedselmaffia zou het natuurlijk biologisch geteeld fruit van de boer om de hoek moeten zijn. En is brood uit den boze, want je blijkt er hartstikke ziek van te worden. Het bevat gluten dus de verkoop van brood zou verboden moeten worden. Tenminste, dat zegt ‘men’.

Zout

Laten we ook niet vergeten dat je door al dat brood kilo’s zout binnen krijgt. Zodanig veel dat je op een koude vriesdag de ijzel er van de weg mee krijgt. Wat is dan wel een goed alternatief? Voor de broodnodige inspiratie duik ik in Pinterest of Twitter. De meest fantastisch gevulde RVS bakjes vliegen mij om de oren. Want plastic is ook al levensgevaarlijk vanwege alle weekmakers. Ik zie van alles; van een zelfgebakken speltpannenkoek tot een beetje quinoa met groenten van de vorige dag.

Ik heb het echt geprobeerd, die zelfgebakken zooi in een bakje proppen. Maar het veroorzaakte bijna de derde wereldoorlog thuis en ik kreeg het met dezelfde rotgang, enigszins klef, weer terug. Het was met geen vinger aangeraakt, dus dit project is mislukt.

Zuur

Voorheen werd gedacht dat men zuur waarnam op de achterkant van de tong. Nu blijkt dit niet op zo’n specifieke plek te liggen. Dat ik nog steeds de perfect gevulde, zelfbereide, verantwoorde lunchboxjes voorbij zie komen, zorgt voor een zure smaak en gezicht. Ik zou van de weeromstuit augurken meegeven, of nog beter, Amsterdamse uitjes. Die komen tenslotte uit mijn woonplaats, dus sustainability, biologisch, ideologisch en ecologisch verantwoord. Maar een takje rode bessen werd bekeken maar niet gegeten. Ook niet een dag later, toen ik eigenwijs alles in de bak liet zitten in de hoop dat ze het zouden opeten.

Bitter

Zwaar verbitterd bekijk ik nog eens alle prachtige foto’s en websites en ineens begint het mij te dagen. Als ik niet oppas, krijg ik een enorm chagrijnig gevoel omtrent deze hele bakjeskwestie.

Als ik er brood in stop, komt de glutenpolitie en als ik een zelfgebakken pannenkoek meegeef, staken mijn kinderen. Na weer een glorieuze tweet inclusief hysterische foto, smijt ik bijna van frustratie alles over het balkon. Ze zoeken het allemaal maar uit met het home-made, glutenvrije, bioverantwoorde geneuzel. De fase van komkommer in een leuk vormpje drukken, heb ik reeds gehad en achter mij gelaten. Ik ga voor praktisch, makkelijk en lekker, want dan is het nog leuk in huize één-oudergezin met drie koters.

Ik smeer dus gewoon die kleffe bruine boterham met kaas, geef een appel mee en vul de drinkfles met water. Dat dan weer wel. Ik moet toch iets te prediken hebben?


1.184 views | Geschreven door eindredactie