Om naar buiten te gaan, moet je eerst een reis naar binnen maken. Het klinkt veel zweveriger dan ik wil toegeven te zijn. Maar het is wel waar, kwam ik achter tijdens mijn loopbaantraject naar een nieuwe baan.

Een kreeft is een klein zacht diertje in een grote harde schaal. Als een kreeft ouder wordt en groeit, dan is het alleen dat zachte beestje daarbinnen dat groeit, zijn schelp groeit niet mee. Hierdoor komt een kreeft in zijn groeiproces op een gegeven moment als het ware bekneld te zitten in zijn schaal. Hij groeit uit zijn jasje, voelt zich oncomfortabel en gestrest. Wanneer een kreeft zich zo onprettig voelt, trekt hij zich terug onder een steen om zijn te kleine schaal van zich af te werpen en een nieuwe te maken, waarin hij weer ruimte heeft om te groeien.

Blog mee

Of dit verhaal van de kreeft waar is, weet ik niet. Een rabbijn vertelde het in een filmpje dat ik op Facebook zag – Facebook-waarheid dus – en dat neem ik doorgaans met een korreltje zout. (Bovendien, wat weet een rabbijn nu van schaaldieren? Hij mag ze niet eens eten.) Maar ik vind het plausibel klinken en het spreekt me aan als metafoor, omdat ik zelf ook dit groeiproces aan het doormaken ben in mijn carrière.

Krap behuisd

Acht jaar had ik voor mijn baas gewerkt. Ik kwam nog nat achter de oren binnen en leerde vanaf dag 1 ontzettend veel. Ik bekleedde verschillende functies en bleef me daardoor steeds ontwikkelen. Totdat ik op een dag merkte dat ik stil stond. Mijn uitdagende baan was een dagelijks trucje geworden en ik ontwikkelde me niet meer. Ik had geen ruimte meer om te groeien.

Net zoals de kreeft, begon ik me heel oncomfortabel te voelen. Dat uitte zich in gevoelens van stress en verveling. En ondanks dat mijn werk me gemakkelijk afging, kwam ik iedere dag doodmoe thuis. Ik had zelfs geen energie of inspiratie meer om te bloggen. Ik stond op de rand van een bore-out en wist één ding: dit wil ik niet langer, ik wil hier uit!

Steeds ellendiger

‘Een jonge, slimme meid als jij heeft zo een nieuwe baan!’, hoorde ik van alle kanten. Een jaar lang schreef ik het eelt op m’n vingers aan sollicitatiebrieven maar kreeg alleen maar standaard afwijzingen terug.

Ik werd steeds wanhopiger en legde de lat voor mijn potentiële nieuwe baan steeds lager. Een uur reistijd heen en terug iedere dag? Doe maar! Ik werd uitgenodigd voor een paar gesprekken voor functies of bedrijven waar ik achteraf gezien helemaal niet geschikt voor was of waar ik me echt niet prettig zou voelen. Maar dat maakte me niet uit, als ik maar weg kon. Van vervolggesprekken kwam het niet en ik voelde me steeds ellendiger.

Reis naar binnen

Tot ik het op een dag met een vriend over mijn desperate zoektocht had. Mijn verhaal klonk hem heel bekend in de oren. Hij was net gestart als ZP’er maar had daarvoor een loopbaantraject afgerond en raadde me sterk aan me daar eens in te verdiepen.

Na wat inlees- en informeerwerk bij een outplacementbureau – en nadat ik de zoveelste afwijzingsbrief op een sollicitatie binnen had gekregen – trok ik de stoute schoenen aan. Dit kon niet langer zo doorgaan. Ik startte met een loopbaantraject bij het bureau Van Ede en Partners. Het doel hiervan is het achterhalen van mijn kernkwaliteiten, waarden, drijfveren en de randvoorwaarden die ik van belang vind in een nieuwe werkomgeving. Hierna zou ik klaar zijn om uit te vliegen en zelf mijn bestemming te vinden.

Zelfreflectie

Als een vleugellam vogeltje zat ik bij de eerste 1-op-1-gesprekken met mijn consulent. Het was confronterend en emotioneel, maar er werd me veel duidelijk. Als de kreeft die zich terugtrekt in een grot begon ik aan een fase van zelfreflectie. Stukje bij beetje leerde ik mezelf opnieuw kennen, ik sloot hoofdstukken uit het verleden af en kwam in aanraking met kwaliteiten waarvan ik niet eens wist dat ik ze bezat. Ik begon uit mijn schulp te kruipen.

Mijn zelfvertrouwen groeide en ik besloot mijn baan op te zeggen nog voordat ik een nieuwe had. Mensen om me heen verklaarden me voor gek. Maar deze stap bleek, tot mijn eigen verbazing, in mijn voordeel te werken. Mijn openheid werd gewaardeerd en wanneer ik de situatie uit de doeken deed, toonden mensen begrip en vonden velen het juist stoer dat ik deze stap had gezet.

Onder een steen

Tijdens de uren met mijn consulent en de intensieve groepstrainingen maakte ik een zogenoemde reis naar binnen. En doordat ik niet meer bezig was met vluchten, maar me focuste op het scherp stellen van mijn doel, werd ik weer een interessante kandidaat-werknemer. En hierdoor had ik, zonder überhaupt een sollicitatiebrief te hoeven sturen, ineens twee concrete en interessante baanaanbiedingen om uit te kiezen.

Ik heb inmiddels mijn nieuwe bestemming gevonden. Een baan waarvan ik nu heel duidelijk weet dat ik er mijn kwaliteiten in kwijt kan, en die voldoet aan de waarden die ik belangrijk vind.  En ondanks dat ik mijn nieuwe schelp met ruimte voor groei al heb gevonden, maak ik mijn loopbaantraject af, zodat ik kan blijven toetsen of ik nog op de juiste plek zit. En om te kunnen herkennen wanneer het weer tijd is om tijdelijk onder een steen te gaan leven en de reis naar binnen opnieuw af te leggen.


1.131 views | Geschreven door eindredactie