Opruimen is een activiteit die er in ons huishouden nog al eens bij in schiet. Naarmate de berg spullen groeit, groeit ook mijn ergenis. Dit kan zo niet langer.

Ik heb een onmiddellijke en acute aanval van opruimwoede, die toevallig of niet, precies samenvalt met een al dagenlang slepende en niet te stillen oorpijn. Ik ben woest, omdat ik de muis van mijn laptop niet kan vinden. Ik veeg in één beweging de bovenkant van de kast leeg. Alle schots en scheef gestapelde boeken, gelardeerd met knutselspul van de kinderen en een verdwaalde zonnebril met één poot, liggen op de grond.

Boekenwurm 1

Mission Impossible

De ergernis sluimert al weken. Ons huis heeft meubels, maar het is wel zoeken tussen alle spullen waar ze onder bedolven zijn. Alles is kwijt, behalve de spullen die ik niet nodig heb. Opruimen is een Mission Impossible. De berg groeit harder aan dan ik kan wegwerken. De kasten puilen uit en niemand, niemand ruimt ooit iets uit zichzelf op, waardoor ik de ondankbare taak heb om de hele dag de mopperende opruimcommandeur uit te hangen.

Dat zal ze leren

Daar zit ik dan met mijn oorpijn en mijn vloer bezaait met van alles. Deze druppel kan ik er helemaal niet bij hebben. Nijdig stamp ik naar de kelder om daar de grootste tas te pakken die ik kan vinden. Ik prop alle spullen in de tas en verberg de tas in de schuur. “Dat zal ze leren, kunnen ze zich lekker rot zoeken naar hun spullen”, murmel ik wraakzuchtig. De woonkamer is in tijden niet zo opgeruimd geweest.

Bizar efficiënt

“Ha, wat is het hier heerlijk opgeruimd,” roept mijn zoon bij binnenkomst. “Ik heb al weken die kast niet gezien.” Mijn humeur is inmiddels al een stuk beter. Ik heb een paar uurtjes vrij gemaakt om lekker met dochter rond te hangen; werken lukt toch niet. Ineens zie ik het voordeel van mijn actie. In bizar korte tijd heb ik opgeruimd, normaal gesproken had me dit een hele dag gekost. “Als jullie wat kwijt zijn, dan zit het in de grote tas in de schuur, vanaf vandaag gaat alles wat niet is opgeruimd in die tas” zeg ik inmiddels weer mild gestemd. Zo krijg ik weer moed om de boel bij te houden. Zelfs mijn kinderen durven niks meer op de lege kast te leggen en ruimen hun spullen spontaan op.

Maar mijn eigen leesbril, waar is die gebleven? Hij zal toch niet ergens onderin de grote tas in de schuur zitten?


799 views | Geschreven door eindredactie