Rationeel wist ik dat het moment een keer zou komen. Net zoals ik weet dat na de zomer de herfst zal komen. Dat het moment een keer daar zou zijn om afscheid te nemen. Drie weken geleden was het zover. Mijn moeder en ik hebben in dit leven afscheid genomen van mijn vader.

Zijn gezondheid was al een paar jaar niet meer ‘je van het’. Uiteindelijk functioneerden zijn nieren niet meer, en hij vond het zelf ook mooi geweest. Een beslissing die je alleen maar kunt respecteren.

Blog mee

’s Gravenhage

Mijn vader werd in 1946 geboren in Den Haag. De stad van de boefjes en de schoffies. Hij was vroeger ook een schoffie. Wel een lief schoffie. Want buiten liep hij rond met een poppenwagen. Lief, apart kind zou je denken. Maar o wee als er iemand aan z’n zus of z’n vriendjes kwam. Dan ontdekte je waarom hij met een poppenwagen over straat liep. In die wagen lag namelijk een bijl. Een hakbijl. En reken maar dat je ging rennen als je daarachter kwam.

Nederlandse Spoorwegen

Als volwassen vent werkte mijn vader bij de NS. Altijd fijn om op een verjaardag te mogen vertellen dat je machinist bent bij de Spoorwegen. Oh, dus jij bent degene die ervoor zorgt dat ik te lang sta te wachten op het perron. Ach ja, hij is inderdaad weleens vergeten om op een bepaald station te stoppen. Omdat hij dacht dat hij een sneltrein was in plaats van een stoptrein. Gelukkig is het de conducteur die dat mag uitleggen aan de reizigers.

Eric Clapton

Mijn vader speelde gitaar. Sinds zijn zestiende pakte hij elke dag zijn gitaar. Was het niet om vingeroefeningen te doen dan was het wel om dat nieuwe nummer van Eric Clapton te kunnen spelen. Clapton, bijnaam ‘Slowhand’, was en is zijn held. Nummers als You look wonderful tonight, Forever man of Cocaïne heb ook ik regelmatig samen met hem mogen spelen.

Opvoeding

Hij heeft ook z’n uiterste best gedaan, samen met mijn moeder, om me op muzikaal gebied een goede opvoeding te geven. Even leek het nog wel goed te gaan: lang haar (je weet wel, zo’n jaren negentig matje in je nek) en een spijkerjackie met vette opnaaiers van Iron Maiden.

Het uiteindelijke resultaat mag er zijn: ik ben al vanaf mijn dertiende een enorme fan van Duran Duran, want natuurlijk is Simon Le Bon een veel betere zanger dan Bono. Sorry pap dat we je uitvaart begonnen met een nummer van Duran Duran (alhoewel het stiekem van Lou Reed was natuurlijk). Maar de tekst, A perfect day, kwam recht uit ons hart.

Afscheid

We hebben een mooi en fijn afscheid gehad. Geen strakke, zakelijke, professionele aula maar een warme locatie waar we drie uur lang zijn muziek hebben gedraaid. En waar vrienden van nu maar zeker ook van vroeger met elkaar hebben gekletst en een drankje hebben gedronken.

Tuurlijk zijn alle clichés waar. Niets lijkt meer belangrijk op dit moment en onze wereld staat stil terwijl die van anderen doordraait. Maar dat komt wel goed. Het heeft alleen tijd nodig.

Voor mijn vader

Dit blog is geschreven voor mijn vader. Als online nagedachtenis aan hem. Nooit zal ik de klanken vergeten van zijn niet-versterkte Fendergitaar, die hij thuis op de bank bespeelde. Ik hoop, nee ik weet eigenlijk wel zeker, dat hij op dit moment ook lekker gitaar aan het spelen is.

 


71 views | Geschreven door