Ik was jong, had ambitie en zag de toekomst helemaal voor me. Ik kreeg de beschikking over het grootste account van Nederland en ik realiseerde samen met mijn accountmanager 1/3 van de totale omzet van onze afdeling. Totdat…

De eerste tekenen

Het werk was veel, heel veel. Dat betekende hard werken. En overwerken. Maar goed, dat hoorde erbij, zei de manager, en omdat ik ambitie had, nam ik dat voor lief. Ik bikkelde door. En dan, de kwartaalmeeting van de afdeling. Ik hoorde van de manager dat het target niet gehaald werd en dat het target van het volgende kwartaal door het hoofdkantoor nog hoger is gelegd. Conclusie? ‘We’ moeten er met zijn allen flink tegenaan. En zo trouw als ik was, gooide ik er nog een schepje bovenop.

Blog mee

De eerste klap kwam tijdens mijn halfjaarlijkse beoordeling. Tot die tijd had ik het ondanks het harde werken goed naar mijn zin. Ik ben niet vies van hard werken. Tijdens dit evaluatiegesprek kreeg ik te horen dat het allemaal ‘net’ niet goed genoeg was, ik was te langzaam en moest harder werken. Het feit dat ik aangaf dat het werk veel was en dat ik druk was, lag aan mijn werkindeling. Daar moest ik eens goed naar kijken. Zo stom als ik was, deed ik dat. Ik werkte meer over en ik werkte zelfs thuis! Tot diep in de nacht om mijn werk af te krijgen. Want ‘alles voor de zaak’!

mike nuijs mijn burn-out en ik

De weg naar beneden

Ik zat in die periode niet lekker in mijn vel, werd vermoeider en vermoeider en had vaak hoofdpijn. Achteraf niet gek, maar op dat moment viel het kwartje niet, althans niet bij mij. Het viel pas echt toen ik een keer wakker werd in de greppel van de dijk, suf om me heen kijkend wat er was gebeurd. Ik was blijkbaar op de scooter in slaap gevallen of had een black-out, want ik kon me er niks van herinneren.

Het tweede kwartje viel enkele dagen later. Ik was onderweg naar mijn werk en besefte me dat ik in het verkeerde deel van de stad was. Hoe ik er kwam, kon ik me niet herinneren. Het ergste nog was dat ik met mijn auto over 1 van de drukste kruispunten van Arnhem ben gereden zonder mij er 1 seconde van te kunnen herinneren. Ik had wel een ongeluk kunnen veroorzaken. Deze twee voorvallen maakten mij bang en voor het eerst in 2 jaar besefte ik dat ik verkeerd bezig was. Daarnaast had ik voor de kleinste dingen geen energie meer. Als ik door de kamer liep en er lag een potlood op de grond, keek ik ernaar en liep ik door. Gewoon geen energie hebben om dat verdomde potlood op te rapen.

Mijn eerste stap was naar de huisarts, die had het al snel door. Rust, meneer Nuijs, je werkt te hard. Goh, daar was ik inmiddels ook achter. Dan moet je ermee naar je manager. Ik met het lood in de schoenen naar mijn manager en de situatie uitgelegd. Dat ik veel hoofdpijn had en oververmoeid was. Conclusie van dit gesprek was de weg naar de bedrijfsarts.

mike nuijs mijn burn-out en ik

De bedrijfsarts

Het was mijn eerste keer bij een bedrijfsarts, ik was een groentje op dat gebied. Deze eerste keer werd ook mijn slechtste keer. Conclusie van mijn bedrijfsarts was dat ik moest blijven werken om van de hoofdpijn en vermoeidheid af te komen. Ik zou aangepast werk krijgen en dat ging mij helpen. Enkele dagen/weken rust zou mij volgens de bedrijfsarts niet helpen. Ik zag dit niet zitten want ik kon even geen werk meer zien. Het enige wat ik wilde was weg, mezelf even helemaal afsluiten van de wereld en tot mezelf komen. Ik wilde geen maanden ziektewet, enkel 1 of 2 weken rust. Ik gaf aan dat dit ook het advies was van de huisarts, en vroeg haar om met mijn huisarts te overleggen. Dat heeft ze gedaan en op mijn volgende afspraak kreeg ik te horen dat ze niks met het advies van mijn huisarts ging doen en dat ik me aan haar plan moest vasthouden. Ik zag geen andere weg en deed wat me werd verteld.

Ik heb enkele weken volgens het programma van mijn bedrijfsarts gewerkt en ik kan je vertellen dat ik al mijn plezier in werken verloor. Aangepast werk hield in mijn geval in: archiveren, brieven vouwen, post rondbrengen en de hele dag aan collega’s vragen of ik iets voor ze kon doen. Iets demotiverenders is er niet. Ik werd gedegradeerd van verkoper tot loopjongen. Een afgang, zo voelde het. En het feit was dat ik me rotter en rotter ging voelen. De hoofdpijn hield aan en ik was nog steeds vermoeid. Ik werd depressief, humeurig, mijn korte lontje was inmiddels helemaal verdwenen en kreeg met iedereen ruzie om niks.

mike nuijs mijn burn-out en ik

De druppel

Tot ik het op een dag niet meer zag zitten en huilend op de grond zakte en heb zitten janken als een klein kind. Ik kon niet meer! Op die dag heb ik mij ziekgemeld en ben ik niet meer op mijn werk verschenen. Alle poppen aan het dansen natuurlijk en ik moest opdraven voor een gesprek met mijn manager, de manager van HR en de bedrijfsarts. Het voelde als een straftribunaal. Ik heb mijn verhaal gedaan en uitgelegd dat het niet verder kon zoals het ging. Er moest iets veranderen. Dat vonden zij ook, alleen vonden zij dat mijn instelling moest veranderen.

En daar kwam de klap met de hamer. Mijn problemen lagen niet aan het werk, het lag aan mijn thuissituatie. Ik kan je vertellen dat mijn mond openviel van verbazing. Hoe kunnen die mensen dat nu zeggen, ze kennen mijn privesituatie niet eens! Ze wisten het zeker en wilden een gesprek met mijn vrouw. Dat heb ik resuluut van tafel geveegd en gevraagd of ze wel helemaal lekker waren. Ik kan je vertellen dat ik de wind van voren heb gekregen. Ik kreeg een keuze: of ik werkte mee aan mijn herstel, of ze zorgden ervoor dat ik kon vertrekken. In die tijd was de crisis net begonnen en ik koos ervoor om mee te werken.

Dit was pas het begin van alle ellende. Volgende week deel 2. 


973 views | Geschreven door eindredactie