“Remon, je kan het!”, roepen volslagen onbekenden. Huh, hoe ken je mij dan? Na 8 km alles geven, vergeet je al hijgend gewoon dat je naam op je deelnemerslabel staat. Zo’n epische ervaring was de NN Marathon 2016 in Rotterdam dus.

Mijn trainingsroute in de idyllische Hoeksche Waard kent normaliter veel paadjes, omaatjes die je naar de weg proberen te vragen, suffe schapen en hellingen. Tergend pittige, hellingen. En veel, veel tegenwind als je pech hebt. Regelmatig train ik namelijk langs het Spui, een riviertje dat ons eiland van Rotterdam afscheidt. Als ik ren, tuur ik telkens naar dit marathonmekka in de verte. Daar gebeurt het en wordt toch een van de belangrijkste, Nederlandse hardloopwedstrijden gehouden. En ja, dan wil je wel graag daar je eerste kwart uitlopen. Maar hoe of wat? Geen flauw idee.

Blog mee

NN Marathon1Enige in trainingsjack

Maar het is zo 10 april, de dag van de NN Marathon 2016. Ik sta bij de startlijn van de 1/4 marathon tussen honderden renners in alle kleuren van de regenboog. Voor mij staat een kale hardloper, waarschijnlijk ergens eind veertig. Zijn dunne, pezige dijbenen steken uit onder de korte broek. Merendeel is hier kouder gekleed dan de 10 graden op mijn weer-app. Dus daar sta ik dan, als enige in trainingspak. Ja natuurlijk Remon, hier in de binnenstad heb je minder wind dan op ons eiland. Dus om te lopen moet dat wel warmer zijn hier. Hehe… nou de Groot. Als je nog eens wat weet.

NN Marathon 2016

Met goede moed begin ik aan mijn 10,44 km door Rotterdam. Overal staat publiek ons aan te moedigen. Roepend met spandoeken of stukken karton. Anderen met gebalde vuisten: ‘Kom op.’ Of ze genieten stil met een blik vol verwondering naar de oneindige stoet. Wat een enthousiasme zeg, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Misschien is het voor het publiek moeilijk te bevatten, maar dat geeft echt een extatische kick. Andere hardlopers razen zo links of rechts om je heen. En de eerste 5 km vliegen voorbij voordat ze eigenlijk begonnen zijn. Op de helft delen vrijwilligers waterkoude bekertjes uit. Om maar niet misselijk te worden, nip ik een paar kleine, krampachtige slokjes. Samen met andere lopers gooi de bekertjes op de kinderkopjes. De weg is spek-en spekglad, mede dankzij mij. Sorry hardlopers.

ZweetjackNN Marathon3

Naarmate ik vorder, is mijn grootste zorg voornamelijk het kleffe trainingsjack. Het slaat om mij heen als een doordrenkte deken op een warme, subtropische zomernacht. Bezweet open ik de rits en voel het klam naar beneden lopen.  De rits kan ook niet volledig open, anders gaat mijn deelnamenummer los en loop ik voor niks. Worstelend zit ik gevangen in het blauwe, bezwete jasje. Het is veel te warm en ik begin het slecht te trekken.

‘Ik ga door’

Na de 8 km word ik misselijk en raak ik oververhit. Mijn benen willen alleen maar doorgaan, maar dit voelt niet goed. Langs de kant loop ik heel even uit. ‘Doorlopen Remon! Je kan het! Bikkel!’, roepen mensen in het publiek alsmaar. Huh? Is het mijn vader? Moeder? Nee, die zitten thuis. Terwijl ik een beetje beschaamd naar beneden kijk, zie ik mijn naam op het deelnamelabel staan. Haha, al die wildvreemden lezen het gewoon van mijn label af. Echt, wat verschrikkelijk tof! Dan kun je toch eigenlijk niet meer stilstaan? Rotterdammers, dank je wel. Dit heb ik net nodig om mijn marathon af te maken. Ik versnel weer, terwijl een hardloper achter mij grapt: ‘Hey dat is niet eerlijk hè.’ Maar ik heb maar een ding voor ogen: die finish. Hoe meer ik ren, hoe meer ik mijn gevoel uitschakel. Al die mensen, borden en gebouwen, ik zie niets meer en jaag en hijg door. Ik ga door. Tijd vervaagt. Ik ga door. Dit moet de Coolsingel zijn. Ik ga door. En ik zie in de verte de finish. Kom op, fuck it. IK GA DOOR!

NN Marathon41 uur, 44 seconde

Ik ren onder het finishbord als ik met gele letters 1.09 min en 40 seconden zie staan. Dat betekent dat ik -deelnemer 2899- met correctie in 1 uur en 44 seconden mijn eerste 1/4 marathon liep. Daar doe ik het voor. Mijn mooiste overwinning is echter mijn hele enthousiaste ervaring van vandaag. Het publiek dat je opzweept. Mijn eerste kwart marathon leek wel een sensationele, horizontale bungeejump van 10,44 km dwars door Rotterdam. Wel een kleffe, natte, viezige, benauwde bungeejump, maar nog steeds een bungeejump. Volgende keer laat ik ook zeker mijn trainingsjack in de kledingkast. Dan kan ik in alle comfort van deze kick genieten. Dat jasje is weer leuk voor als ik oefen ’s avonds langs de skyline van Rotterdam, aan de kustwind van het Spui in de Hoeksche Waard.


95 views | Geschreven door