Het was een koude decemberdag toen ik mijn hond moest laten inslapen. Niet vanwege een of andere enge ziekte maar om de meest dodelijke aandoening van allemaal, ouderdom.

Een mengeling van verdriet, pijn, dankbaarheid en eenzaamheid beheerst de daarop volgende dagen. Maar verbazingwekkend snel wen ik aan de nieuwe situatie. Dertien jaar lang heeft mijn leven in het teken gestaan van mijn trouwe vriend. Vreemd genoeg heb ik nu ineens tijd over, denk ik na over het leven en de dood en besef mij ineens dat ik al mijn hele leven reken op de wonderen van de wetenschap om ervoor te zorgen dat ik oud word.

Boekenwurm 1

Knappe Aziaat

Mijn knieën zijn door overmatig sporten 20 jaar geleden door een uiterst empathische orthopeed betiteld als “knieën van een profvoetballer van 60″. Diezelfde 20 jaar reken ik op een of andere knappe Aziatische dokter die voor mij gaat bedenken hoe hij mijn knieën weer gaat fixen. Dan kan ik alsnog in een volle arena (hopelijk inmiddels Johan Cruijff Stadion) het winnende doelpunt maken tegen Duitsland in de WK-finale. Maar het blijft verdacht stil.

Sinds ik mij kan herinneren reken ik erop dat kanker voor mij opgelost gaat worden. Dat tegen de tijd dat ik aan de beurt ben, we allang een geneesmiddel hebben. Pilletje erin en hup weer verder.

Ouwe zak, je kan het heus nog wel

En ineens besef ik me dat ik oud begin te worden.

Niet omdat ik mij oud voel, want ik ben fysiek in betere conditie dan ooit tevoren, maar door wat er om mij heen gebeurt. David Bowie overlijdt aan kanker, ik heb eigenlijk niets met de man, maar het blijft een artiest die mijn hele leven er gewoon was.

Malcolm Young – gitarist van mijn jeugd helden AC/DC – lijdt aan alzheimer en kan niet meer onthouden wat hij moet spelen, zanger Brian Johnson moet stoppen omdat hij anders doof wordt, Mother’s Finest en Status Quo laten weten dat ze een afscheidstour gaan doen.

Lichtelijk geïrriteerd denk ik: “wat een onzin, jullie kunnen best nog even verder”. Dan besef ik opeens dat al mijn helden inmiddels ruim de 60 gepasseerd zijn, check mijn paspoort en fuck ik ben bijna 50.

Ook gij JC?

Donderdag 13.34 uur. Ik zit rustig in het zonnetje te werken en krijg ineens overal pop-ups met de boodschap “Johan Cruijff op 68-jarige leeftijd overleden.” Even hoop ik dat het een foutje is, omdat linkjes naar pagina’s niet openen of berichten die haastig geplaatst zijn ook meteen weer zijn verwijderd.

Maar binnen tien minuten wordt het pijnlijk duidelijk. De nummer 14, De verlosser, Het Orakel, heeft deze wedstrijd verloren.

Dammit.

Red ik het wel?

Sterker dan ooit ben ik mij ineens bewust van mijn eigen mortaliteit en besef ik dat ik 48 ben en het beste deel van mijn leven waarschijnlijk achter mij ligt. De tijd dat ik kan rekenen op de wetenschap om de wedstrijd tegen kanker te winnen wordt nu erg kort.

Ineens komt de vraag in mij op, word ik eigenlijk wel oud genoeg om kanker te overleven?


83 views | Geschreven door