“Nee, deze heb ik niet besteld,” zegt mijn tafelgenote. “Maar met complimenten van de kok wil ik het best opeten,” voegt ze er met een knipoog aan toe. De ober kijkt geïrriteerd en maakt een geluid dat ik nog nooit eerder uit een mens heb gehoord. Een mix tussen irritatie en levensmoeheid.

Zonder er verder een woord aan vuil te maken, neemt hij de niet-bestelde loempia’s weer mee.

Boekenwurm 1

Een beetje verwonderd kijken we elkaar aan. Maar met een wijn in haar hand en een Bacardi met cola-light in de mijne, maken we ons niet al te druk.

Poging 2

We zitten diep in een hele mooie roddel, wanneer de ober ons weer een bord voedsel aanbiedt: “Nee, die is ook niet voor ons”, concludeert mijn tafelgenote na enig onderzoek. “Echt niet?” De ober kan het niet geloven. Alsof garnalensalade nu eenmaal onontkoombaar is. “Echt niet”, benadrukken we nog maar eens. “Oké, dat ga ik met de kok bespreken.” De melding is mysterieus. Ook al omdat de ober niet vraagt wat we dan wel hebben besteld. Met een licht geïrriteerde tred beent hij richting keuken.

Weet je het zeker?!

Nog geen 5 minuten later is het de ober die onze bestelling heeft opgenomen, die ons tafeltje aandoet: “Weet je zeker dat je de kipsalade had?” Vraagt hij aan mijn eetpartner. “Heel zeker”, benadrukt zij. “Ik heb het nog aangewezen.”

“Ik weet zeker dat je iets anders hebt aangewezen,” de ober kijkt koppig. Maar nu wordt het zelfs mij te gortig, al heb ik dan geen voorgerecht besteld: “Zeg je dat nou echt?” Verbazing en irritatie vechten om een plek op mijn gezicht.

“Nou, ik weet het echt zeker. Maar ik zal zorgen dat je de kipsalade krijgt.” De rare ober kan het niet laten om toch even zijn gelijk te halen.

Spugen

Nadat ook deze ober geïrriteerd weg is gewandeld, blijft het zeker een minuut stil aan tafel. Mijn tafelgenoot en ik kijken elkaar aan en moeten dan toch ook wel heel erg lachen.

“Hier kom ik nóóít meer! Maar laten we maar niks zeggen, anders spugen ze in ons hoofdgerecht.” Na de reacties van zowel ober nummer 1 als ober nummer 2, wantrouwen we dit Vietnamese restaurant ernstig.

Wanneer even later eindelijk het voorgerecht op tafel staat, hebben we het er nóg over. En als nog weer later het (juiste) hoofdgerecht ook voorgezet krijgen, probeer ik maar niet te veel over spuug na te denken. En eerlijk is eerlijk: spuug of geen spuug, het smaakt goed.

Kosten en baten

Maar lekker eten of niet, bij Saigon zal je mij niet meer zien. Het personeel vindt het duidelijk belangrijker om gelijk te hebben (en dat hadden ze écht niet), dan om klanten te hebben. Het had de ene ober niks gekost om een beetje vriendelijk te zijn en de andere ober al helemaal niks gekost om gewoon te zeggen ‘Ik heb een fout gemaakt, mijn excuses. Het juiste gerecht komt er zo snel mogelijk aan. Hier, een cola on the house.’ Die cola had bijna niks gekost, die excuses feitelijk niks en de winst was dat ik je nu Saigon zou aanraden.

Maar dat doe ik niet. Nooit meer Vietnamees op de Voorstraat. Gelukkig ging het roddelen fijn en prima, want daar heb je geen kipsalade voor nodig.

Restaurant Saigon: een Utrechts geheim dat geheim mag blijven
Het eten is lekker!
De service is abominabel en de aankleding is beter dan vroeger, maar de stoelen zijn zo lelijk dat je je ogen ervan moet wassen.
55%Overall Score
Eten80%
Locatie65%
Service20%
Reader Rating 1 Vote
23%

89 views | Geschreven door