In 2001 bezocht ik Ecuador. Een prachtig land met vulkanen, indianen, regenwoud en de Galapagos-eilanden. In één woord, fantastisch! Al is het even geleden, die indrukken zijn me goed bijgebleven. Net als dat ene diner.

Uiteraard had ik voor mijn vertrek boeken gelezen over het land, waar de evenaar doorheen loopt, en zijn gebruiken. Zo wist ik dat gebraden cavia dé delicatesse was van Ecuador. Lekker eten en nieuwe dingen proeven zijn toevallig twee van mijn kernkwaliteiten. Zo’n cavia wilde ik dus niet missen tijdens mijn vakantie.

Blog mee

Delicatesse

Halverwege de reis was het zover. Een gezellig restaurantje. Warm, druk en een boel –voor mij onbegrijpelijk- Spaans geklets om ons heen. We bestelden ‘el cuy’, cavia.  Het rook heerlijk in het etablissement en verwachtingsvol keken we de serveerster aan. Met een brede zwaai en een grote glimlach zette ze onze borden op tafel.

Eet smakelijk? Dat dacht ik dus niet. Op mijn bord lag een beestje en hij (of zij?) keek me aan. Het beest was onmiskenbaar dood, maar het lachte naar me. Ik dacht aan een tekenfilmfiguur dat overreden wordt door een vrachtauto en dan, met nog steeds dezelfde uitdrukking op z’n gezicht weer opstaat, volledig plat.

Zo keek die cavia naar mij. Plat op zijn buikje lag ie. De ledematen gespreid en dan dat kopje. Zo herkenbaar een cavia. Een lachende cavia ook nog. Met van die tandjes. Mijn eetlust was in een klap weg.

Rare smaak

Uiteindelijk heeft vriend ook mijn beestje ontleed (heel veel kleine botjes) en heb ik wat van het caviavlees geproefd. Maar niet voordat ik een blaadje sla over zijn hoofdje gedrapeerd had. Ik vond het niets en het smaakte ook niet bijzonder. Een soort kip, met een vreemde bijsmaak. Maar die smaak zal ongetwijfeld door het beeld beïnvloed zijn.

Rare jongens, die Ecuadorianen met hun cavia.

Dan nu het recept.

Relax. Ik dwing je niet om thuis de caviakooi leeg te halen. Ik geef je een ander recept. Ook uit Ecuador. Cavia bewaren ze daar voor de feestdagen. En voor toeristen. Soep daarentegen eten ze elke dag. Zoals Locro de papa, aardappelsoep.  Ook heerlijk.

¡Buen Provecho!

Aardappelsoep – Locro de papa

Ingrediënten

  • 10 aardappelen
  • 2 eetlepels olijfolie
  • 1 ui
  • 2 teentjes knoflook
  • 2 theelepels komijn
  • 7 kopjes water
  • 1 kopje (soja)melk
  • 1 bosje koriander
  • geraspte kaas
  • avocado

Doen

Snij de aardappelen in kleine blokjes, snipper de ui en pers of hak de knoflook.

Verhit olie in een grote pan en voeg ui, knoflook en komijn toe. Fruit dit 5 min.

Voeg het water toe. Kook de aardappelen tot ze zacht zijn.

Pureer de aardappelen licht. De soep moet romig zijn, maar het is voor de bite wel lekker als er nog wat grove stukjes aardappel in zitten.

Zet het vuur lager en voeg de melk toe. Vind je de soep nog te dik? Doe er dan wat meer melk bij. Laat dit geheel 5 min. koken en breng op smaak met zout en peper.

Schep de soep in kommen en garneer met koriander, geraspte kaas en avocado.

Eet smakelijk!

Ik ben reuze benieuwd wat het vreemdste gerecht is dat jij ooit op je bord had. Laat het hieronder weten.


76 views | Geschreven door eindredactie