Ik wilde mijn dochter genderneutraal opvoeden. Geen rolbevestigende invloeden in ons huis! Zelf dacht ze daar anders over. 

Bij onze beide kinderen wilden we voor de geboorte niet weten welk geslacht ze hadden. Niet echt met een specifieke reden anders dan een sentimentele: het romantische beeld van de verrassing bij de geboorte.

Boekenwurm 1

En ik heb er nooit spijt van gehad, want het is ook echt een heel bijzondere verrassing. Het verbaasde me dat je als ouders vlak na de geboorte vooral bezig bent met op adem komen, kijken naar dat warme glibberige wondertje in je armen, globaal checken of alles het doet en je pas na een minuut of vijf denkt ‘wat is het eigenlijk?’. Even kijken: oh, het is een Leah/Aron! Geluk, liefde, warme gevoelens, fissa.

Unisex

Veel mensen vinden het onpraktisch om het geslacht van hun baby niet te weten, want hoe kun je dan een naam verzinnen, kleertjes kopen en de babykamer inrichten? Nou, heel eenvoudig vonden wij: unisex. Behalve de naam dan. Die kun je natuurlijk ook unisex kiezen, maar dat hebben wij dus niet gedaan.

Ik had me sowieso al voorgenomen mijn kinderen genderneutraal op te voeden. Als het aan mij lag kwam er geen roze/blauw in huis, en kregen de kinderen ook speelgoed dat volgens de norm voor de andere sekse gereserveerd was. Mijn dochter zou ook met auto’s spelen en mijn zoon met poppen.

Nature/nurture

Voor de volledigheid: dit was mijn idee voordat ik daadwerkelijk moeder was. Wat was ik naïef! Ik had met twee dingen geen rekening gehouden. Ten eerste: onze omgeving. Toen onze oudste – dochter Leah – geboren was, werden we overspoeld met roze knuffelberen en de snoezigste jurkjes en pakjes. Het is niet zo dat we die dan weggooiden of zo, want oh, wat stonden die kleertjes haar schattig!

Ten tweede: ik had dan wel de rol van opvoeding (nurture) grotendeels afgevangen, ik had het aandeel van de erfelijkheid (nature) zwaar onderschat. Vanaf het moment dat dochterlief ging spelen greep ze naar knuffels en poppen en deed eigenlijk alles wat meisjes volgens de traditionele rollenpatronen doen. Wat keek ik op mijn neus.

We kochten een autootje voor haar, maar daar heeft ze nooit veel aan gevonden. Ik weet nog dat ze een keer ging spelen bij een vriendje van het kinderdagverblijf. Die had een doos vol auto’s in huis en hij liet ze door de huiskamer racen, ‘vroemvroem’. Met grote ogen keek Leah toe, geen idee wat ze ermee aan moest.

Roze glitters en regenbogen

In het begin probeerde ik nog een beetje te sturen, maar dat liet ik al snel los. Het was zo duidelijk: deze meid wil gewoon tutten en poppen. Toen ze een jaar of drie was, begon de roze-gekte. Roze was haar lievelingskleur en als ze ergens een keuze in had, koos ze altijd voor roze.

En na de roze invasie kwamen de glitters, de nagellakjes, de vlinders, de hartjes en de regenbogen. Ik hield mijn hart vast, maar er was geen houden aan en op een dag kwamen – jawel – de paarden, eenhoorns en My Little Ponies met kuddes tegelijk binnen gegaloppeerd.

Exacte kopie

Ik heb altijd de stille wens gehad dat onze dochter een tomboy zou worden. Dat ze iedere dag thuis zou komen met een nieuwe scheur in haar broek van het bomen klimmen en met moddervegen van het voetballen. Niets van dat alles. Modder vindt onze prinses gewoon ‘eeew!’ en ze is de kleinzerigste persoon die ik ken. Dat ze een echt meisjesmeisje is geworden mag echter geen verrassing zijn: ze is precies hetzelfde als ik.

Toen ik haar leeftijd had, moest ook alles roze zijn en ik speelde uren met barbies en My Little Pony. ‘Waarom zou je lopen als je ook kunt huppelen?’, was mijn levensmotto, net zoals dat van mijn dochter. Het is zo bizar om naar haar te kijken en dan een bijna exacte kopie van mezelf te zien. Zowel qua uiterlijk lijkt ze op mij, maar dus ook in haar interesses, maniertjes en persoonlijkheid.

Daarom maak ik me ook geen zorgen over ons poppenprinsessenmoedertje. Als ze zoveel op mij blijft lijken, verandert ze op den duur in net zo’n semi-stoere eigenzinnige tiener als ik was. Met alle zorgen die daarmee gepaard gaan. Tot die tijd geniet ik met volle teugen van haar heerlijke fladderende meisjesgedrag.

Hebben jullie ook een echt meisjesmeisje? Of juist een tomboy?


1.238 views | Geschreven door