Met een suizend hoofd zit ik achter de iPad. Mijn drie kinderen zwermen om mij heen, Whatsapp piept om de haverklap, mijn agenda is overvol én er moet nog een blog uit. Hoe dan?

Bij het idee dat er nog een volle wasmand staat, het aanrecht vol met afwas en ik voor mijn werk ook nog veel administratie moet uitzoeken, neemt de twijfel toe. Werkende én moeder… Is dat wel een combinatie die ik aankan, wil en ambieer?

Blog mee

Hoe het begon…

Tien jaar geleden werd ik voor het eerst moeder van een wolk van een dochter. Een meisje wat zo lief en geduldig was, waardoor ik als temperamentvolle dame leerde om te vertrouwen en ontspannen te zijn.

Het plan was dat ik na de gebruikelijke twaalf weken verlof weer aan het werk zou gaan. Maar al snel rees bij mij de twijfel. Ik voelde mij als een vis in het water als moeder van één kind zonder werkverplichting. Vrij snel was de keuze gemaakt om een half jaar verlof te nemen. Een keuze waar ik nooit spijt van heb gehad.

Weer aan het werk…

Na dat half jaar ging ik met lood in mijn schoenen weer aan het werk. Ik had het gevoel dat ik haar verschrikkelijk zou gaan missen en niet meer optimaal in mijn workflow zou komen.

Maar niets was minder waar, ik kon mij juist heel goed afsluiten en concentreren op mijn werk! Een gouden combinatie leek geboren.

De geboorte van de werkende moeder…

Zo soepel als het eerste jaar van mijn opgroeiende dochter ging, verliep ook de geboorte van mijn carrière als parttime werkende moeder. Ik had het volgens mij best goed onder controle en combineerde makkelijk borstvoeding met werk en gezin.

Hoe anders werd het toen mijn tweede dochter werd geboren. Want dat bracht niet alleen een tweede dochter in ons gezin, maar ook een minder leuk aspect van mijn karakter naar boven.

Wat ik al wis,t werd een zeer confronterend feit; de perfectionist in mij regeert. Met ijzeren hand! Alles wat ik bij mijn eerste wilde, deed en voor elkaar kreeg, moest ook exact zo bij de tweede gaan. Geen van beide dochters, mijn man en mijn werk mochten lijden onder het feit dat de druk toe was genomen. Want ik zou al die extra factoren nog steeds perfect kunnen combineren, zonder kwaliteitsverlies. Had ik het even mis. Regelmatig heb ik met veel storm in mijn hoofd en het gevoel dat ik tekort schoot, al die ballen hooggehouden.

Het leven anno nu…

Ik nam mij bij de beide dochters voor alleen maar parttime te blijven werken. Om zo werk en gezin met mijn drukke, perfectionistische hoofd te kunnen combineren. Dat is 180 graden omgedraaid, omdat ik en mijn inmiddels ex-man een echtscheiding op ons pad kregen. Dat was de geboorte van de alléénstaande, werkende moeder van inmiddels drie kinderen.

Toen ontstond er een nog grotere controledrang, bewijsdrang en onafhankelijkheid. Temeer omdat dat gewoonweg de keiharde werkelijkheid was geworden. Ik nam naast mijn eigenlijke werk steeds meer andere taken op mij. Dat achterover leunen waar ik voorheen al zoveel moeite mee had, was nu volledig verdwenen. Ik zou de hele wereld wel even laten zien dat ik ook dít wel kon. Zie mij eens groot, stoer en sterk zijn…

De overtreffende trap van moe…

…is toch moeder? Een uitspraak waar ik normaliter jeuk van kreeg. Waarbij ik vond dat degene die dit uitte, zich enorm aanstelde. Ik heb ervaren dat ik verdomde goed in multitasken ben. Dat ik bikkelhard en ijzersterk ben. Dat ik op vele fronten actiever ben geworden, wat mijn zelfstandigheid alleen maar ten goede kwam. Dat ik mijn kinderen en met name mijn dochters tot geëmancipeerde vrouwen opvoed. Dat ik mijn zoon de zachtheid van het moederschap meegeef.

Maar evenzo vaak moet ik concluderen dat ik ook iets anders aan ze mee geef. Dat ik een kant van mijzelf zie, waar ik niet altijd zo content mee ben. Een kant die soms verrekte heftig kan zijn. Waardoor ik verander van sterke, geduldige moeder in een briesende hysterica. Dat het zo ongelooflijk in mijn kop knettert van al het zorgen, verzorgen, moeten en willen.

Werkende én moeder; een combinatie die mij twee kanten op doet bewegen. Omhoog naar de hemelse top van mijn kunnen, maar net zo hard naar beneden. Ergens op een bodem van vermoeidheid, onredelijkheid en vooral onmacht. Verlangend naar meer rust en balans…

Nu nog de formule naar dit verlangen ontdekken. Hoe doen jullie dat?


1.708 views | Geschreven door