Na iedere werkdag is het een ware uitdaging om op tijd bij de opvang te zijn, redelijk ontspannen thuis te komen en dan uiteraard dé maaltijd der avondspitsmaaltijden te bereiden. Is mij dat even een zware kluif!

Want laten we wel wezen; we hebben allemaal een bepaald romantisch plaatje op ons netvlies. Op de één of andere manier lijkt dat toch op een scène uit de Sound of Music. Je komt ontspannen thuis, iedereen pakt zonder te morren de schooltassen uit en die maaltijd staat prachtig te dampen op tafel. Precies zoals op het plaatje van het recept! En jijzelf bent Maria; zen en geduldig.

Boekenwurm 1

Maar waarom lijkt het bij mij toch iedere keer weer alsof ik zo uit Flodder ben gestapt? Inclusief ontploffingen, zowel verbaal als in de koekenpan? Dit moet toch anders kunnen?

Bij het begin beginnen…

Als ik regelmatig laat op de avond de dag doorneem, valt het mij op dat ik vaak al een valse start heb gemaakt. Het zou namelijk beter zijn om eerst de werkdag van mij af te laten glijden, voordat ik als een idioot naar de opvang sjees.

Zo kom ik namelijk behoorlijk onder spanning aan bij de kinderen. Mijn ervaring is dat ik op dat moment maar één ding wil; naar huis! Er is dan ook weinig energie voor een kletspraatje met de opvangjuf of tijd om één of ander knutseltje te bewonderen.

Ergens tussen werk en opvang moet dus een ontspanningsmoment te vinden zijn. Voor mij kan dat bijvoorbeeld de rit in de tram zijn. Hoewel deze stampvol is, kan ik wel met mijn oordopjes in lekker naar Spotify luisteren. Zo ben ik dan even een beetje ‘uit de tram en de drukte’.

Hoeveel tijd win je nou eigenlijk met dat gesjees?

Door me zo te haasten ben ik misschien iets eerder thuis of staat die maaltijd sneller op tafel. Maar wat is nou tien minuten op een dag met een rustmomentje? Op je gemak de jas uit, schoenen uit, hoe was je dag? Het is mij nog maar weinig gelukt, want meestal stort ik mijzelf het liefst nog met jas aan achter het fornuis.

Door toch éven een paar minuten te aarden, ontladen niet alleen de kinderen van een drukke dag, maar ikzelf ook. Ik ga tenslotte van mijn werkplek, via verkeer met auto, fiets of openbaar vervoer naar huis. En dat is mentaal best intensief.

Uiteindelijk verlies ik niet zo veel tijd met het ontstressen en win ik er een meer ontspannen situatie mee.

En hoe zit dat dan met die gewraakte maaltijd?

Het heeft best lang geduurd voordat ik koken een beetje kon waarderen. Ik blijk nogal een hersenloze emotie te ervaren als ik in het walhalla van meneer AH loop. Wat moet ik met al die ingrediënten?

Gelukkig zijn er tegenwoordig legio websites met snelle én lekkere recepten te vinden. Om het mijzelf makkelijk te maken heb ik mijn successen opgeslagen of uitgeprint en in een map gestopt. Meestal bekijk ik in het weekend wat ik de komende week wil eten en haal ik zoveel mogelijk boodschappen al in huis. Meestal, want ik wil de receptenmap ook nog wel eens vergeten. Dan is mijn zin in koken beneden vriespunt of ik heb niet de benodigde spullen in huis.

Dus schotel ik de kinderen toch nog regelmatig mijn grootste misbaksels voor. Op een mooi bord ligt dan tot snot gekookte broccoli, vergezeld door een knetterharde, inktzwarte massa die ooit een mals biefstukje had moeten worden. Tja, dat kan de beste overkomen. Dan wordt het maar gewoon een lekkere boterham met pindakaas!

De grande finale…

Als alle monden zijn gevoed, wacht daar het avondritueel. Het bestaat meestal uit opruimen, douche/bad, boekje lezen, naar bed en die ontplofte keuken. Dat is nogal wat!

Dat hele bad- en doucheritueel is soms wel eens erg kort. Zijn de kindjes niet te vies, dan wassen ze zich maar een keer bij de wasbak. Ook daar word je groot van en zo kweek je mooi wat weerstand.

Hetzelfde geldt voor het voorlezen. Als ik met de wallen tot op mijn enkels alles heb afgerond, de klok toch echt wel een beetje te laat aangeeft en ik als single moeder in mijn up die keuken nog moet trotseren, blijft het boekje liggen. Morgen is er weer een dag.

De allerlaatste hindernis…

Dat is toch die ontplofte keuken! Om deze te lijf te gaan, zet ik Spotify aan, maak een heerlijke kop koffie of thee en werk zo de afwas weg. Wat mij doet afvragen waarom de vaatwasser nog steeds ongemonteerd in de berging staat te verstoffen. Ondertussen glijdt de drukte van mijn werkdag, het verkeer en de ruis in mijn hoofd van mij af.

En niets is zo zaligmakend als een schone, opgeruimde keuken. Klaar voor een volgende dag met weer genoeg drukte en sensatie.

Dit klinkt allemaal heel uitgebalanceerd en succesvol, maar laat ik wel eerlijk wezen; negen van de tien keer is het ook bij mij een heksenketel met bijpassend gedrag. Misschien moet ik naast die nieuwe vaatwasser maar een bezem klaarzetten…

Voordat ik wegvlieg, ben ik wel benieuwd naar jullie ups én downs in de avondspits.


983 views | Geschreven door