Timide staat mijn grote meid op het podium een liedje te zingen. Ze frummelt verlegen met haar handen, maar ze staat wel helemaal vooraan. Als het liedje is afgelopen, maakt ze trots een diepe buiging.

Viering

Ik bekijk het tafereeltje op mijn telefoonscherm, vanachter mijn bureau. Mijn dochter staat daar te shinen en ik ben er niet om haar aan te moedigen. De vader van haar vriendinnetje was er wel en stuurde me een filmpje. 

Blog mee

Op de basisschool van mijn dochter houden ze iedere vrijdag ‘viering’. Een groep leerlingen geeft dan een korte voorstelling voor de rest van de school. Ouders mogen komen kijken. Vandaag was de groep van Leah aan de beurt en ik was er dus niet bij. 

Flierefluiter

Waarom niet? Stomweg omdat ik het rooster nog niet had bekeken op de website van de school. Hoe lullig wil je het hebben? Onze Leah is vier jaar oud, een flierefluiter, een dromer zoals ik. Ik kan dus niet van haar verwachten dat ze tegen ons zegt: ‘hé let op, morgen heb ik viering.’ En zo kon het dus gebeuren dat alletwee haar ouders niet bij haar optreden waren.

Ik voelde me puur ellendig vanochtend. Mijn kleine grote meid staat te stralen voor de hele school, en ik zit op mijn grijze kantoor achter mijn suffe computer! Ik ben naar de wc gevlucht en heb stiekem een potje gegriend.

FOMO

Het leven van een werkende mama voelt soms als een aaneenschakeling van FOMO – fear of missing out – en schuldgevoelens. Iedere dag moeten er keuzes gemaakt worden, waarbij er voor je gevoel altijd wel iemand bekaaid vanaf komt. Als ik stipt om half 5 op mijn werk alles laat vallen om op tijd de kinderen bij de opvang op te pikken, voel ik me schuldig naar mijn collega’s. Ook al zat ik die ochtend stipt om 8 uur achter mijn computer. 

Aan de andere kant, wanneer één van de kinderen een hardnekkige loopneus heeft en misschien wel iets verhoging, wordt er gewikt en gewogen of ik niet beter thuis kan blijven met hem of haar. Voor de zekerheid zou ik ze het liefste thuis onder de wol stoppen en de hele dag paraat staan met thee en beschuitjes. Maar dat doe ik niet. Want na een uur zijn ze waarschijnlijk alweer helemaal opgeknapt en beginnen ze te zeuren om ijsjes en of ze buiten mogen spelen. Vaak gaat er dus een paracetamol in en gaan ze toch naar school of KDV. Als ze echt ziek worden, krijgen we wel een belletje. Desalniettemin: schuldgevoel.

Na een lange dag werken geen puf hebben om een vriendin te bellen om bij te praten: schuldgevoel. Door de drukte vergeten een verjaardagskaartje te sturen: schuldgevoel. In een week waarin ik nauwelijks mijn wederhelft heb gesproken wel ’s avonds gaan sporten: schuldgevoel. In het weekend niet langs gaan bij mijn ouders: dubbel schuldgevoel! Zij moeten hun dochter én kleinkinderen missen. 

Alweer?!

Die ene vrijdag in de twee, drie maanden gaan stappen met collega’s waardoor mijn man die dag de alleenstaande ouder-dienst moet draaien… Ondanks dat het natuurlijk in goed overleg gaat, ja toch schuldgevoel. 

Net zoals wanneer we de kinderen een weekend uitbesteden zodat we weer eens een avondje met z’n tweeën uit eten kunnen, stappen en/of bijslapen. Wanneer ik dan tegen het buurmeisje moet zeggen dat Leah niet kan komen spelen omdat ze bij opa en oma logeert, en zij teleurgesteld zegt “alweer?!”, ja ook dan een heel klein beetje schuldgevoel. 

Katholiek

Een tijd geleden vertelde ik in een goed gesprek met een vriendin dat ik zo met mezelf in de knoop lag. Dat ik me verlamd voelde door al die schuldgevoelens. Nadat ze opperde dat er misschien een link was met mijn katholieke achtergrond (kan zijn), drukte ze me op het hart dat echt niemand zich door mij tekort gedaan voelt. Dat de mensen die ertoe doen er stuk voor stuk begrip voor hebben dat mijn prioriteiten zijn veranderd en dat ik het alleen mezelf heel moeilijk maak met mijn schuldgevoelens. Sindsdien kan ik er een stuk beter mee omgaan. Ik wens iedereen die worstelt met zijn gevoelens zo’n moment van inzicht toe.

Onterecht

Maar vanochtend voelde ik me dus even intens schuldig. Misschien zelfs een slechte moeder. Wederom volledig onterecht, bleek later.

Want de viering was niet voor de hele school geweest, vertelde de vader van Leah’s vriendinnetje me vanavond, maar slechts voor een paar klassen. De meeste ouders waren niet van de viering op de hoogte geweest en er was dan ook maar een handjevol papa’s en mama’s aanwezig.

Had ik me dus weer eens vreselijk druk gemaakt om niets. Ik zie het maar als een leermomentje: ik moet echt die schoolwebsite beter in de gaten gaan houden!

Wanneer had jij het gevoel dat je tekort schoot als ouder? En hoe ga je om met schuldgevoelens?


1.972 views | Geschreven door eindredactie