Mijn oma was een schat van een mens. Dat wil ik – voordat ik je dit verhaal vertel – echt eerst benadrukken. Ze was een oma zoals alleen oma’s dat kunnen zijn.

Vol met snoep en cadeautjes en met een schoot om op te zitten en om tegenaan in slaap te vallen. Maar soms, vertelde ze weleens een leugentje.

Blog mee

Was jij dat?

Zo gooide ze steevast rommel op de grond. Iets waar ik zelfs als kind al buikpijn van kreeg: ‘Oma, heb jij dat laten vallen?’ En dan ontkende ze zo professioneel, dat ik haar maar geloofde. Ik was toen misschien 6 en wist nog helemaal niet dat volwassenen fysiek in staat waren om te liegen.

Nom nom

Maar verder was ze echt lief. En zoals het – zeker een Surinaamse – oma betaamt, kon ze belachelijk lekker koken. Alleen had mijn oma pech: ik was een net zo belachelijk slechte eter. Wat ik noem, een specifieke eter. Er zijn veel zaken die ik specifiek niet lust. Heel veel.

Kakkerlakken van de zee

Garnalen bijvoorbeeld. Getsiederrie. Maar daar trok oma zich weinig van aan. In mijn favoriete maaltje stopte ze zonder pardon garnalen.

‘Oma, zitten er garnalen in?’ vroeg ik dan bezorgd. ‘Natuurlijk niet meisje,’stelde ze me dan gerust. En jarenlang geloofde ik haar. Al zag ik ze echt met mijn eigen ogen. Van die kleine gedroogde garnalen. Maar oma beweerde bij hoog en bij laag dat het geen garnalen waren. En zoals met het rommelgooien, geloofde ik haar dan maar.

De waarheid achterhaalt ‘m wel

En dat leugentje hield jaren stand (Al geloofde ik haar later natuurlijk niet meer, maar pikte ik de garnalen er stiekem uit). Totdat mijn zusje eens bij oma ging eten met haar vriend.

‘Oma, er zitten toch geen garnalen in?’ was het eerste wat ook mijn zusje vroeg, toen ze zag dat het fried rice was, wat de pot schaftte. ‘Natuurlijk niet meisje,’ antwoordde mijn oma resoluut. En mijn zusje geloofde haar, want zij had nog niet door dat oma weleens een klein leugentje vertelde, als ze vond dat je niet zo moest zeuren.

Kleine oogjes

En dus aten zij en haar vriend smakelijk van de fried rice, mét garnalen. Maar wat oma niet wist, en waar ze snel achter zou komen, was dat de vriend van mijn zusje allergisch is voor garnalen. Al na de tweede hap zwollen zijn lippen zo groot op en werden zijn ogen juist weer zo klein, dat hij onherkenbaar was geworden.

Muahaha

Oma schaamde zich kapot. En toen ik het hoorde, moest ik vreselijk lachen. Niet dat het nou leuk was voor mijn zusjes’s vriend, maar het leerde oma wel een klein lesje over de waarheid. En inmiddels vond ik dat dat wel nodig was.

Fried Rice

Ingrediënten

  • 2 eieren
  • 1 ui
  • 1 handjevol gesneden prei
  • 100 gram rijst
  • 2 theelepels Aromat
  • Paprikapoeder
  • Sambal (van de toko: de echte hete)
  • 1 handjevol selderij
  • 1 eetlepel ketjap
  • Olie (om mee te bakken)

Doen

Kook de rijst, het liefst een dag eerder en zet het (na het afkoelen) in de koelkast. De rijst is voor dit gerecht lekkerder als het een dagje oud is.

Kluts de twee eieren, met een theelepel aromat en een theelepel sambal. Bak een eitje en laat het even afkoelen.

Snij de ui, prei en selderij fijn. Als het eitje is afgekoeld, snijd je die ook in reepjes.

Gebruik een grote wokpan en verhit daarin een eetlepel olie. Doe de ui, prei, selderij en het eitje erbij en bak het geheel glanzend.

Nu kun je de gekookte rijst erbij doen. Zorg dat het vuur zo hoog mogelijk staat. Doe over de rijst een beetje paprikapoeder (naar smaak), nog wat aromat, de ketjap en sambal. Roer de rijst om totdat het een beetje de kleur van de ketjap over heeft genomen. De fried rice is nu klaar. Zelf eet ik het gewoon zo (met ketchup), maar ik ben bang dat ik de enige ben die dat lekker vind. Je kunt het ook met bijvoorbeeld kipsaté eten.

Ik heb mijn fried rice het liefst zo pittig mogelijk en doe er een paar eetlepels sambal bij. Kun jij niet goed tegen heet eten, doseer de sambal dan heel voorzichtig.

Smakelijk!

 

 


195 views | Geschreven door