Mijn sportcarrière was marginaal tot niet-bestaand. Was, want inmiddels begin ik aardig op een fanatieke sporter te lijken. Maar hoe ging dat in z’n werk? Simpel: het begon met een polsbandje. 

Ooit, toen ik nog jong was en je poep nog met een lange oe schreef, was gym een verplicht vak op school. Daar onderuit komen was niet gemakkelijk, maar lukte mij met behulp van een briefje van mijn vader vaker wel dan niet.

Blog mee

Het M-woord

Waarom mijn vader meewerkte aan mijn sportspijbelen? Ik had het M-woord gebruikt (menstruatie), waar hij zó zenuwachtig van werd, dat hij bereid was op te schrijven dat ik door mijn zware M echt niet aan de gymles mee kon doen.

De keren dat ik wel meedeed, was ik er niet slecht in hoor. Maar het hele gedoe werkte me op de zenuwen.

Proberen is ook sportief

Na mijn middelbare schooltijd probeerde ik het nog wel een paar keer. Zo heb ik zeker 5 keer getennist, ging ik 2 maanden lang 3 keer per week naar de sportschool, kocht een fiets en gebruikte die 8 keer en schafte een crosstrainer aan en nam me elke avond ernstig voor erop te gaan trainen. Maar tot echte sportiviteit kwam het nooit.

Tot vorige week. Net iets meer dan een maand voor mijn 40ste verjaardag. En nu ben ik niet meer te stoppen. Voor hoe lang? Dat weet natuurlijk niemand, maar het ziet ernaar uit dat het dit keer echt wat wordt.

De oplossing

Op zaterdag werd het geleverd: de FitBit Charge HR. Een activity tracker voor om je pols, die hartslag, calorieverbranding, afstand en stappen bijhoudt. Nog geen 5 minuten nadat ik het redelijk subtiele zwarte bandje om mijn pols had gebonden, was ik verkocht.

Statistieken zijn altijd leuk, maar realtime weten of je goed bezig bent én de mogelijkheid om wedstrijdjes aan te gaan met je vrienden, maakt sporten met de FitBit opeens heel interessant.

En nee, ik doe nog geen crossfit. En nee, ik heb nog geen marathon gelopen. Maar in de ene week met mijn fitbit, zette ik 104.000 stappen en verbrandde ik gemiddeld 900 calorieën extra per dag.

Fanatiekeling

Het is inmiddels niet langer verrassend dat als ik, zo tegen het einde van de dag, zie dat mijn FitBit-vrienden (mensen die ik ken die ook een FitBit hebben) op mij voor lopen qua stappen, ik nog naarstig aan het trainen sla op mijn treadmill. En ik blijk fanatieker dan ik zelf had kunnen vermoeden.

Ah, dus da’s wat ik doe

De FitBit dwingt je niet om te sporten of beter te eten. Maar als je het bandje en de bijbehorende app en community structureel gebruikt, biedt het je wel inzicht in je eigen gedrag (voedingspatroon, beweging en meer). Daarmee stelt het je in staat om betere keuzes te maken. En naast beweging en voeding, houdt de FitBit ook mijn slaappatroon bij. Voor mij heel goed, want ik ben een zeer late slaper. Allemaal zaken die je ook zonder FitBit kan weten, maar waarbij je jezelf vaak voor de gek houdt, kom ik nu achter.

Zo weet ik nu dat ik gemiddeld 6 uur per dag slaap, gemiddeld 14 keer onrustig ben tijdens mijn slaap, te veel eet tijdens de lunch, te weinig voor ontbijt, niet voldoende water drink en vooral ’s avonds beweeg. Nu al – na een week – heb ik een aantal van die zaken lichtjes aangepast. En nu al – na een week – voel ik me een stuk beter dan voorheen.

Voor elk wat wils

Voor de fanatieke sporter is de FitBit slechts een bevestiging van wat je al weet en voegt het misschien minder toe. Voor wie een extra duwtje nodig heeft of zich afvraagt hoe het toch komt dat kilo’s blijven komen, ondanks beweging en dieet, kan de FitBit inzicht bieden.

En is de FitBit niets voor jou? Dan zijn er nog vele andere handige activity trackers, smartwatches en andere wearables. Daarover een volgende keer meer. Voor nu zit ik vandaag pas op 4000 stappen. Er is dus nog werk aan de winkel.


157 views | Geschreven door