Lees de volledige serie hier.

En hoe gaat het nu me u mevrouw Ringeling?
‘Nou heel goed hoor! Ik durf te zeggen…fantastisch!’

Blog mee

Maar u bent toch bezig met zo’n nare fertiliteitsbehandeling?
‘Jawel, maar daar houd ik me heus niet teveel mee bezig hoor. Daar heb je toch geen invloed op hè. Dus ik zie wel wat er gebeurt en maak me niet te druk.’

En als het deze maand nou niet raak is?
‘Nou dan is dat pech. Niks aan te doen. Ik word niet zo’n obsessief typje hoor, dat de hele dag symptomen gaat googelen. No way!’

Zo zou een interview over mijn eerste maand IUI’en eruit zien. De vragen zouden terecht zijn. Mijn antwoorden heel redelijk en pragmatisch. Mijn antwoorden zouden ook een complete leugen zijn. Want ik voel me niet redelijk en ik doe helemaal niet pragmatisch. 

De twee wachtweken tussen de feitelijke IUI en het moment dat ik ongesteld kon worden (en dus niet zwanger), begonnen al niet al te goed. Eerst werd ik ziek: misselijk, koppijn, dorst, buikpijn. En niet een beetje ziek. Niet ik-zou-liever-in-bed-blijven-vandaag-ziek. Nee van het type ziek waar je scheel van gaat kijken en in hoekjes van gaat kruipen. Gelukkig was dat enkel de eerste week.

Google-stress

De tweede week was even rustig. Eventjes. Want voordat ik baby kon zeggen, was het alweer bijna zo ver dat ik ongesteld kon worden. Vanaf dag 10 had de gynaecoloog gezegd. Vanaf donderdag begon ik dan ook al de kriebels in mijn buik te krijgen. En hoe hard ik ook probeerde die kriebels te negeren. Dat lukte niet. Niet eens een beetje. Naarstig googelde ik ….álles: succesverhalen eerste keer IUI, zéér vroeger symptomen zwangerschap, hoe lang duurt het voordat Pregnyl (het hormoon dat de ovulatie opwekt) uit je lijf is en nog veel meer.

Sneu? Ja!

Maar het werd erger

Zaterdag werd ik niet ongesteld. En zondag ook niet. Nog naarstiger werden mijn zoektermen: 1 dag overtijd, kans op zwangerschap, 1 dag over tijd, zinnig om te testen, Betrouwbaarheid vroege zwangerschapstest.

Ook maandag was ik nog niet in bloeden uitgebarsten. Zelfs dinsdag bleef een spontane bloeduitbarsting weg. Dat was ook de dag dat ik echt zenuwachtig werd. Ik durfde niet meer te plassen, want ik was elke keer bang dat het vonnis zich had voltrokken. Ik probeerde mezelf te kalmeren met zalvende en redelijke woorden: ‘Kom op Xaf, de kans dat het in één keer lukt is wel echt minimaal.’ En terwijl ik dat (soms hardop) beaamde, bleef ik maar googelen en googelen en groeide de hoop toch ongewild.

#FAIL

Dinsdagavond was het dan zo ver, het werd in een stroom van teleurstelling duidelijk dat ik deze maand een #fail had. Geen zwangerschap. Wél 15 spuiten gezet, zonder enig zinnig resultaat. Wél aangekomen, ziek, zwak én misselijk (vaak misselijk), maar geen zwangerschap. Statistisch gezien allemaal erg logisch, maar feitelijk ronduit klote.

…mijn #fail

Man wat ben ik teleurgesteld in van alles en nog wat. In mijn eigen lijf bijvoorbeeld, dat best wat beter z’n best had kunnen doen. Want hoewel de meeste mensen de loterij niet winnen, winnen sommige mensen de loterij ook gewoon wel.

Teleurgesteld in mijn karakter ook: want al dat naarstige gegoogel naar elk mogelijk symptoom is eigenlijk niks voor mij. Maar blijkbaar dus wel.

Teleurgesteld in mijn logica: die blijkt stuk. Ik wéét dat de kans klein is. Ik wéét dat zelfs áls de IUI succesvol is, het veel slimmer is om gewoon lekker een weekje te wachten of die ongesteldheid nou komt of niet in plaats van elk uur te tellen dat hij er niet is.

Teleurgesteld in het falen: want eerlijk is eerlijk, poging één is compleet mislukt.

En teleurgesteld in mijn emotie: want wanneer ik van het toilet kom, ben ik in tranen. En ook nu nog – een dag later – barsten de tranen zo af en toe uit mijn hoofd.

Nog een keer

‘Maar goed,’ zou ik zeggen aan het einde van het fictieve interview. ‘Morgen is weer een nieuwe dag. Dan ga ik weer naar het ziekenhuis en haal ik 14 spuiten op. Dan beginnen we gewoon opnieuw. Deze keer weet ik tenminste wat me te wachten staat en dat is ook fijn.’ En dat zeg ik dan ook maar gewoon tegen jou. Want dat is ook zo. Op naar poging twee. En toch maar een poging wagen om dit keer iets minder sneu te zijn. Ik weet dat ik het kan.


1.878 views | Geschreven door eindredactie