In stilte staar ik voor me uit. Tranen lopen over mijn wangen. Maar mijn verdriet heeft geen geluid. Ik voel me als een puber met huisarrest, liefdesverdriet en PMS: onbegrepen door de wereld. Niemand snapt me, dat weet ik zeker. Ik voel me eenzaam en leeg. Ik ben het niet die zich zo voelt, natuurlijk snap ik dat wel. Maar daar is het niet minder naar om.

Het is dag 10 van IUI-poging twee. En bij deze tweede cyclus heb ik andere hormonen gekregen. Omdat ik van Menopur ziek werd en de hele dag pijn had. Proberen we nu Gonal-F. Beide medicijnen doen hetzelfde. Beide medicijnen moeten met een injectienaald worden toegediend. Maar waar Menpur me ziek maakte in mijn lijf, maakt Gonal-F me ziekjes in mijn hoofd.

Boekenwurm 1

Cactustroosten

Te pas én te onpas barst ik uit in dikke tranen. Om leuke dingen, om stomme dingen. Om het verdriet van anderen, om verdriet van mezelf. Ik voel me een combinatie van een cactus en een stekelvarken. Ik wil niemand in de buurt hebben, maar wil dat iedereen me in hun armen neemt, tegelijkertijd, me troost en me vertelt dat het goedkomt.

Wat goed moet komen weet ik niet. Want wat er mis is, weet ik eigenlijk ook niet. Niks denk ik. Het zijn de hormonen. Die stomme hormonen. Dat eindargument: hormonen. Alsof het feit dát het door de hormonen komt, het dan minder erg maakt.

Puntje puntje puntje – weet je wel

‘Hoe voel je je dit keer?’ Vraagt de arts mij. ‘Nou, als een puber met een kater,’ laat ik haar weten.

‘Ja, die hormonen he….’ Ik hoor de puntje-puntjes achter wat ze zegt. Maar snap niet goed hoe dat ook maar iets uitlegt.

‘Hoe gaat het vandaag?’ Vraagt de man des huizes. ‘Klote,’ antwoord ik naar waarheid. ‘Het zijn vast de hormonen….,’ concludeert hij. En ook zijn puntjes maken niet dat het lege gevoel verdwijnt.

Kom op dokter Google

Dus Google ik maar weer. Want gedeelde smart is halve smart. Als ik in elk geval niet de enige ben die starend naar het plafond tot niks meer kom, dan ben ik in elk geval niet gek. Hier en daar vind ik wat vertwijfelde mensen – aan de hormonen – geschrokken van de emoties die loskomen. Ik gun ze dat natuurlijk niet, maar haal opgelucht adem. Ik ben niet alleen.

Ik ben niet (helemaal) gek.

Keuzes, keuzes

En als het deze maand nou weer niet lukt? Statistisch gezien is die kans namelijk het grootst. Waar ga ik dan voor? Buikpijn waar nog maar net overheen te denken is. Of een herhaling van mijn – redelijk intensieve – pubertijd? En dan dit keer zonder de bijkomende voordelen van een jeugdig uiterlijk en alle mogelijkheden die me nog aan alle kanten toeschitteren. Ik ben er nog niet uit.

Klein beetje lol

pleistersOmdat dit hele depri-gedoe natuurlijk oprecht geen hol aan is, moet je je pleziertjes in de kleine dingen zoeken. Dus hoewel ik van de prikken maar heel soms, heel marginaal ga bloeden (meer dan een druppel heb ik nog niet gezien), heb ik toch pleisters gekocht. Maar dan wel pleisters waar ik blij van word. Die plak ik te pas en te onpas op. Elke dag een nieuwe. Zo heb ik dan toch een klein pleziertje, nu mijn hoofd niet meer plezierig wil doen.

De pleisters laten trouwens meer sporen na, dan de prikken. Maar dat neem ik maar voor lief.

Wat doe jij dan?

Lees jij dit? Had of heb jij ook zo’n emo-puber-depri-hoofd van die hormonen? En wat doe of deed jij daar dan aan? Ik sta open voor tips en eigenlijk altijd ook voor virtuele hugs. Zolang je maar niks tegen me zegt dat eindigt op …puntje puntje puntje….

 

 


2.094 views | Geschreven door eindredactie