Daar zitten we dan. In de wachtkamer, te wachten op de IUI. En voor wie het niet weet: dat is kunstmatige inseminatie. Is dat licht ongemakkelijk? Ja, dat is het! Gelukkig ben ik niet alleen: de vent is zoals altijd mee en is goed gezelschap.

Speculatie

Logisch, zeg jij nu. Logisch dat hij er ook bij is. Maar in de wachtkamer zijn de meeste vrouwen alleen. Sommige overduidelijk zwanger. Sommige overduidelijk niet. Samen met de vent speculeer ik over hun verhaal. Zoals over die ene dame, die duidelijk een stuk ouder is dan ik, maar wel een doorzichtige blouse aanheeft waardoor ik alle details van haar BH kan zien. Ze lijkt tegen de 50 te lopen (maar misschien rookt ze gewoon heel veel?). Zou zij hier ook zijn voor een fertiliteitstraject? Of dat jonge meisje met die hoofddoek, dat hoogzwanger is. Zou zij echt al een kind willen of zou dat onderdeel zijn van haar cultuur: jong trouwen en jong werpen. Samen vermaken we ons met de bedachte verhalen. Een prima manier om te tijd te doden en ik ben maar weer eens blij dat mijn vent wel meegaat.

Boekenwurm 1

Fabuleus

schoenen

Shoes baby!

Bijna 40 minuten laten ze ons wachten. ‘Zou je zaad dood zijn?’ Vraag ik licht bezorgd. ‘Heb je je zaakje toevallig in nucleair afval gehangen?’ Mijn vent verzekert mij van niet. Dan wordt eindelijk mijn naam geroepen. Op mijn veel te hoge hakken loop ik achter de arts aan, naar de kamer waar het allemaal gaat gebeuren. Veel te hoog omdat ik vind dat je maar op één manier een fertiliteitsbehandeling kunt ondergaan: fabuleus. Dus heb ik de hoge hakken, een veel te mooie jurk en de grootste zonnebril die ik kon vinden aan- en opgedaan.

De behandeling duurt ongeveer 3 minuten. Mijn fabuleuze schoenen kan ik natuurlijk niet aanhouden, dat zou een beetje raar zijn. Maar mijn jurk blijft wel aan. Na de inseminatie moet ik een kwartier blijven liggen. Geen centje pijn. Niemand vindt de eendenbek leuk (jij wel? Vertel het in de reacties), maar verder voel ik er niks van. Dokter Google heeft me natuurlijk ook weer eens om niks zenuwachtig gemaakt met horrorverhalen van het infertiliteitsfront, maar wederom zat dokter Google ernaast. Gelukkig maar.

Ze vertellen veel niet

Omdat ik IUI mét hormonen erbij doe, heb ik twee dagen voor de inseminatie het laatste shot gehad. Bedoeld om de ovulatie op te wekken. Alle eerdere shots (14 in totaal) waren om eitjes te laten groeien. Dat doen ze ook wel vanzelf, maar met de hormonen zijn het er meer. En belangrijker nog, zo kan het moment van ovulatie exacter worden bepaald. Daarvoor is dus het laatste trigger shot.

Wat noch dokter Google, noch de artsen je vertellen, is dat dat laatste shot best verneukeratief is. Al de avond na het trigger shot, lig ik kreunend van de buikpijn op bed. De nacht na de inseminatie schrik ik om 4 uur ’s ochtends wakker van een combinatie van buikpijn, hoofdpijn en een dorst die ik nog nooit heb meegemaakt. Zelfs niet met de verschillende katers die ik in mijn leven heb overleefd. En wat ik ook drink en hoeveel ik ook slurp, de dorst wil niet weg. Na een uurtje krijgen hoofdpijn, buikpijn en dorst, bezoek van misselijkheid, mijn ochtend is compleet. En niet alleen mijn ochtend. Pas de volgende avond laat trekt het allemaal een klein beetje weg.

Na veel gegoogel kom ik hier en daar mensen tegen met dezelfde ervaringen na het trigger shot. En met slecht nieuws: dit kan nog wel even zo doorgaan. De komende twee weken zullen de hormonen nog in mij blijven rondhangen. Hormonen die dezelfde symptomen opleveren als een zwangerschap trouwens en zelfs tot een onterechte positieve zwangerschapstest kunnen leiden. Daarom mag ik op z’n vroegst pas over 14 dagen testen of de IUI heeft gewerkt.

Wrede wereld

Nu overleef ik dat prima. En vind ik het zelfs wel fijn dat ik even niet hoef te prikken. Want zo’n feest is dat nou ook weer niet, ondanks de kekke pleisters die ik steeds op kan doen als er weer eens een adertje is geraakt. Maar hoe wreed is het voor mensen die dag en nacht bezig zijn met hun levenslange kinderwens, dat ze twee weken moeten wachten om te weten of ze zwanger zijn en in die tijd alle symptomen krijgen van zwanger zijn, maar het misschien helemaal niet zijn. Evil!

Hoewel ik voorlopig nog totaal niet wanhopig of verdrietig ben (al kan dat met deze kekke hormonen van moment tot moment wel wat verschillen), heb ik niet de hoop dat het de eerste keer al lukt. En dat geeft wel wat rust. Ik ga gewoon de komende twee weken lekker verder met mijn leven en zie wel wat er gebeurt. Que sera, sera, zei mijn oma altijd. En zo is het maar net. Ik heb verder weinig invloed nu, dus laat ik het zoveel mogelijk los.

Een laatste noot

Maar over chips wil ik het wel even hebben. Misschien is mijn chips wel jouw chocola. Ik geef de hormonen de schuld, maar ik durf te stellen dat chips en chipsgerelateerde zaken (alles van aardappel uit de frituur of oven) elke stap van het proces vergemakkelijken. Behalve dan het passen in je jurk, dat wordt door chips nu juist bemoeilijkt. Maar je kan niet alles hebben, weet ik als bijna 40-jarige en dan heb ik liever dat deel waar chips bij betrokken is. Tot de volgende update.


2.461 views | Geschreven door eindredactie